“500 kilometer is niet minder pijnlijk.”

Ook ik ben een moeder die achtergebleven is nadat haar enige dochter emigreerde naar Frankrijk. Daarom was ik zo blij om op de Nederlandse tv, toevallig de reportage te zien waarover jij (Monique, red.) vertelde over je zoon die vertrokken is naar Japan.


Ik ben meteen de dag nadien jouw boek, Okasan, Moeder uit Holland, gaan bestellen in de boekhandel en heb het ondertussen al 2 maal gelezen. Ik heb het ingepakt en onder de kerstboom gelegd voor mijn dochter.

Soms heb ik het er zo moeilijk mee, dat ik denk, ach moest ze nu 5000 km van me vandaan wonen i.p.v. 500 km, dan had ik een reden om eens een volledige week of 2 weken op bezoek te gaan.

Frankrijk is natuurlijk veel dichter bij dan Japan en de mogelijkheid om haar eens een bezoekje te brengen of omgekeerd is natuurlijk eenvoudiger. Alhoewel… eenvoudig is het natuurlijk ook niet en je springt niet zo maar eens binnen voor een kopje koffie.

Ik heb steeds een prachtige relatie gehad met mijn dochter, we komen heel goed overeen. En het feit dat zij naar Frankrijk verhuisde heeft me toch heel veel verdriet gedaan. Ik heb in jouw boek heel veel herkenningspunten ontdekt. Ook ik had het gevoel alsof ik gewurgd werd, toen het menens werd, dat mijn dochter naar het buitenland zou verhuizen.

Ik heb het er nog altijd heel moeilijk mee, maar wil haar niet ongelukkig maken door dat te laten merken. En dat maakt het er natuurlijk niet makkelijker op. Het feit dat je verdriet hebt en het niet mag of wil laten merken. Alhoewel dat we het allebei wel van elkaar weten, maar we willen het niet al erger maken dan het is.

Ik weet dat zij het soms ook moeilijk heeft met de afstand tussen ons. Tenslotte heeft ze ook heel veel opgegeven voor de liefde van haar leven. Ze heeft haar land, familie, vrienden, werk, en vertrouwde omgeving achter zich gelaten.

In het begin, probeerde ik het onderwerp al eens aan te snijden dat ik haar heel erg mis, maar dan zei ze me vaak: “Mama ik mis jou ook, maar je mag dat echt niet zeggen als Charly (zo noemt haar vriend) en ik bij jou zijn want dan voelt Charly zich alleen maar schuldig en dat is ook niet leuk.” En dan dacht ik vaak met tranen in de ogen: “Ach maar datgene wat ik voel is ook helemaal niet leuk.” Dus probeer ik het zoveel mogelijk te verstoppen en hen zo weinig mogelijk schuldgevoelens te bezorgen, ze hebben sowieso ook wel moeilijke momenten door de afstand.

Ik weet ook dat mijn dochter in Frankrijk heel gelukkig is met haar vriend. Misschien denkt iedereen, dat als je maar een 500 km van elkaar vandaan woont dat het dan veel minder pijnlijk is, maar niets is minder waar. Ik hoor vaak dat ouders van kinderen overzee toch al eens in het jaar voor een twee à drietal weken naar hun kind gaan. Bij ons valt het om de 7 à 8 weken voor dat mijn dochter ons een bezoekje brengt of wij haar. Maar dan is het slechts van zaterdagmiddag tot zondagnamiddag 15u want dan moeten ze weeral terug rijden omdat de rit toch al gauw 5 uur in beslag neemt. De bezoekjes zijn dus frequenter maar veel korter.

Soms heb ik het er zo moeilijk mee, dat ik denk, ach moest ze nu 5000 km van me vandaan wonen i.p.v. 500 km, dan had ik een reden om eens een volledige week of 2 weken op bezoek te gaan. Nu is het altijd al voorbij na een nachtje slapen. Maar dan denk ik weer anders, misschien is om de 6 à 8 weken herenigd worden toch leuker. We zouden de bezoekjes van onze kant natuurlijk langer kunnen laten duren, maar we merken dat ze daar minder behoefte aan hebben dan wij en dan willen we ons echt niet opdringen. We willen dat het leuk blijft en dat ze het leuk blijven vinden dat we eens op bezoek komen.

Er zijn natuurlijk nog geen kleinkinderen, misschien als die er zijn, dat ze wel meer behoefte hebben aan onze komst. Het feit dat ik maar 1 kind heb, maakt het er ook niet makkelijker op. Er blijft niemand over, dicht in de buurt. Dat voordeel heb je nog Monique en ik kan alleen maar zeggen, leuk voor jou, geniet daar ook maar echt van. Net als jij word ik heen en weer geslingerd door het ene gevoel dat ik trots ben op mijn enige dochter die in een ander land haar leven leidt en daar schitterend haar plan trekt op alle gebied en het andere gevoel waarbij ik verdrietig ben om het gemis van haar in de buurt.

Bij het boekje heb ik een hele lange brief gevoegd waarin ik laat merken dat ik het inderdaad niet makkelijk heb met het feit dat ze ver uit de buurt woont maar dat ik haar begrijp. Dat we heel tevreden zijn met onze schoonzoon en we zien dat ze heel gelukkig zijn met elkaar en dat we hen allebei dat geluk gunnen. Maar dat we heel goed beseffen dat er altijd wel moeilijke momenten zullen zijn door de afstand met elkaar maar dat we haar een heel mooie toekomst wensen met de liefde van haar leven naast haar.

Dat zijn woorden die we echt menen, maar terwijl ik dit hier neerschrijf, gaat er ook een gevoel door me heen, van waarom moet mij dat overkomen en kunnen de buren en de rest van mijn familie en de ouders van mijn schoonzoon wel genieten van hun kinderen in de buurt.

Ze heeft me ondertussen gebeld en verteld dat ze aan het boekje begonnen is met lezen en dat ze mijn brief ontroerend en mooi vond. Ze heeft hem vertaald voor haar vriend, die heeft hem aan gebrek aan tijd nog niet gelezen maar zou het dit weekend doen. Ze heeft me gezegd dat ze net als ik ook moeilijke momenten heeft maar dat ze van ons heel veel houdt.

Monique bedankt voor het boekje en bedankt voor de vele herkenningspunten, het is toch een klein beetje een steun voor al die achterblijvers van kinderen die naar een ander land verhuizen, ook al is het maar 500 km bij ons vandaan.

Veel liefs
Rita

Een gedachte over ““500 kilometer is niet minder pijnlijk.””

  1. dag Rita ik heb er een weekje over nagedacht, maar wil toch even reageren.
    mijn zoon woont sinds 3 jaar in bolivia met vrouw en zoontje van bijna 2.
    ik ben het gedeeltelijk wel met jou verhaal eens.
    het blijft moeilijk om over de gevoelens te praten, en ik weet ook dat mijn schoondochter er soms mee zit het bekende schuldgevoel,maar ik blijf er toch bij , ook al is jou enigste dochter weg,het is toch anders dan bij monique en mij, en de vele andere waar de kinderen verder weg zitten dan bij jou.
    jij hebt het over minimaal 6a8 weken.
    bij ons zit er minimaal een jaar tussen.maar goed het blijft toch ieder voor zich.
    ps;hoelang is jou dochter in frankrijk???
    ik denk dat voor jou de acceptatie vast wel een keer komt, maar het gemis blijft.
    mvgr yolanda vd berg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *