“Een tevreden mens kan reizen door zijn eigen huis”

Een moeder in Nederland met een dochter in New York, een zoon in Shanghai en een zoon in Kaapstad: “Zelf bevind ik mij dus mooi in het midden. Vele zullen het mijn eigen schuld vinden dat mijn kinderen zover weg wonen. Ik kan die mensen natuurlijk niet helemaal ongelijk geven.”


Toen ik 32 was, overleed mijn man plotseling, mijn twee zonen waren toen net 4 en mijn dochter was 2. Een enorme klap. Het leven in Utrecht ging steeds meer benauwen, voelde steeds meer dat ik de dag moest gaan plukken, het kon tenslotte zo voorbij zijn. Ik had altijd veel gereisd met mijn man en wilde graag nog veel meer van de wereld zien, dit aan mijn kinderen meegeven. Twee Jaar later besloot ik met mijn kinderen naar Tanzania te verhuizen. Ik kon daar als arts aan de slag in een klein ziekenhuis. Een prachtige kans doorspekt met verdriet.

Mijn (schoon)ouders hadden namelijk niet alleen hun (schoon)zoon net begraven, maar het voelde ook wel een beetje of ze nu ook hun (schoon)dochter en kleinkinderen kwijt waren. Het was tenslotte nog niet de tijd dat men Skype had en telefoneren was zeer kostbaar. Groot deel van het contact, buiten de jaarlijkse vakantie in Nederland, verliep per brieven. Post kan erg lang duren.

Bij mijn afscheid op het vliegveld zei mijn moeder: “Een tevreden mens kan reizen door zijn eigen huis.” Nog nooit kon ik mijn moeder zoveel gelijk geven.

Na 3 jaar Tanzania, waarin de kinderen hebben leren delen, echt buitenspelen en respect ten opzichten van de natuur hadden meegekregen, werd het helaas te gevaarlijk waar wij woonden in Tanzania en moesten wij daar weg. Een moreel dilemma lag op de loer. Terug naar Nederland? Of elders een nieuw avontuur aangaan? Denkend aan mijn (schoon)ouders en de veiligheid of aan verbreding en nieuwe inzichten?
Regenland
Uiteindelijk kwam mijn dochter huilend naar mij toe dat ze niet naar het regenland (zo noemde mijn kinderen Nederland) terug wilden. Ik gaf haar groot gelijk. Ik kon als arts aan de slag in Thailand. Ook daar weer een heerlijke tijd waarin de kinderen hebben geleerd zich aan te passen aan alle verschillende culturen van klasgenootjes en elkaars gebruiken te respecteren. Na 3 jaar verhuisde mijn ziekenhuis en vond ik het een mooi einde van een hoofdstuk. Weer in hetzelfde morele dilemma. Wat gaan we doen? Ik besloot nog een keer de stoute schoenen aan te trekken.

New York

Via een bevriende arts kon ik een baan krijgen in een kliniek in New York. Een totale cultuurshock voor de kinderen en mij. We kwamen opeens in een ritme van een grote westerse stad. De kinderen gingen opeens naar een privéschool en hadden de eerste weken moeite met aarden. Toch hebben ze daar, naast goed Engels ook weer de nodige sociale vaardigheden meegekregen.

Twee jaar later terug naar Nederland

Mijn ouders werden een dagje ouder en ik wilde hen niet het geluk van hun kleinkinderen ontnemen. Daarnaast vind ik educatie erg belangrijk en wilde ik dat de kinderen hun middelbaar onderwijs in Nederland zouden volgen op een normale middelbare school. Een thuisbasis voor vriendschappen, sport en familie. Hoewel ze een enorm aanpassingsvermogen hadden gekregen heeft het voor alle drie de kinderen in toch wel even geduurd voordat ze echt geaard waren. Vergeleken Tanzania, Thailand en New York is een klein dorp net buiten Utrecht wel heel erg normaal…

Maar hoe kom je nu als moeder in mijn positie. Het begon al vroeg. Alle drie de kinderen hebben hun middelbare school in Engeland afgemaakt. Tijdens hun studie gedeeltelijk in het buitenland gezeten, altijd van tijdelijke aard en relatief dichtbij. Ik kon mezelf toen nog wijsmaken dat ze terug kwamen en in de vakantie kwamen ze nog gewoon ‘thuis’.

Uitvliegen

De klap was van een hele andere aard toen mijn ene zoon op zijn 25e langs kwam met het verhaal dat hij een baan in Canada had gevonden als architect, Toronto om precies te zijn. Ik voelde een grote klap en in de eerste maanden gek genoeg ook een groot gemis. Hoewel mijn kinderen al langer van mij weg waren geweest, was het nu definitiever. Ik wist zeker dat hij niet meer terugkwam. Dat zomaar een kop koffie drinken er niet meer bij was of even samen eten. Een proces waar ik lang aan heb moeten wennen.

Nog geen jaar later kwam mijn andere zoon naar mij toe, een tikkeltje schoorvoetend: “Mam ik durf het bijna niet te zeggen maar ook ik heb een baan gevonden, in Kaapstad.”
Twee maanden later vertrok hij en tot op de dag van vandaag woont hij daar, inmiddels met een prachtig gezin.
Toen mijn dochter drie jaar geleden mij opbelde dat ze ‘wilde praten’, riep ik lachend door de telefoon: “Jij gaat zeker in Buenos Aires wonen?”

Het was even stil en vervolgens kwam er aan de andere kant van de lijn een snik: “Nee mam, New York.”

Die avond hebben we lang gepraat. Ze voelde zich schuldig dat ze mij ‘alleen’ achterliet. Alle twijfels en verhalen kwamen over tafel. Mijn dochter zij juist dat zij zich in de toekomst wilden verbreden en nog meer wilden zien en haar eventuele kinderen dezelfde brede ontwikkeling wilden meegeven als zij had gekregen. Ze zei ook dat ze een prachtig citaat op een scheurkalender die week ervoor was tegen gekomen. Iets wat volgens haar alles omvatte: ‘Een tevreden mens kan reizen door zijn eigen huis.’

Ik wist toen dat het goed zat. Toch zal ik niet ontkennen dat ik het zwaar had in de periode dat ook mijn dochter weg was. Nederland voelde toen opeens wel heel ‘alleen’, ondanks een geweldige omgeving. Ik besefte toen ook pas hoe zwaar het echt voor mijn (schoon)ouders moet zijn geweest.

Terwijl ik juist met de (klein-)kinderen kan Skypen, Whats’appen en mailen. Dat maakt de afstand al zoveel kleiner. Toch ben je niet fysiek bij de eerste woordjes, stapjes, schoolopvoeringen. Wat mijn vriendinnen allemaal wel hebben met hun kleinkinderen.

De kinderen komen afwisselend naar Nederland toe. Hoewel we afgelopen kerst met zijn alle twee weken naar Tanzania zijn gegaan om samen herinneringen op te halen en het te bekijken.

Vele gesprekken over emigreren gevoerd. Mijn oudste zoon, tikkeltje gesloten, kwam bij ons oude huis naar me toe. Pap is trots op je, dat voel ik gewoon. Prachtige ervaring rijker. Juist omdat we vaak zijn verhuisd hebben de kinderen een hele sterke band.
Ook zij bezoeken elkaar wanneer mogelijk en hebben veel contact.

Pensioen
Sinds dit jaar ben ik met pensioen. Deze winter ben ik bijna volledig afwisselend aan het overwinteren bij de kinderen. Heerlijk! Een kleine wereldreis, maar zo fijn om gewoon bij de dagelijkse dingen te kunnen zijn. Een genot waar ik iedere dag dankbaar voor ben.

(Op verzoek van deze moeder plaatsen we haar verhaal anoniem )

5 gedachten over ““Een tevreden mens kan reizen door zijn eigen huis””

  1. Mooi en positief verhaal. Ik heb het een paar keer opnieuw gelezen omdat onze zoon (bijna 32) op het punt staat naar Australie te gaan met een enkele reis ticket. Hij heeft via internet een relatie opgebouwd met iemand in Melbourne en de kans dat hij op korte termijn terugkomt is klein. Dat is toch wel even wennen.

    1. Prima Lieneke, mensen kunnen via jou mailadres reageren. Het is inderdaad een mooi en positief verhaal, echter wat is positief. Er komt heel veel los na een emigratie. Niet iedereen is in de positie om elkaar regelmatig te zien, dan via sociaal media e.d. En niet iedereen heeft er de financiële middelen voor. Misschien moet die kant ook eens meer toegelicht worden, dan pas kan het taboe emigratie doorbroken worden. Wat veel mensen niet weten is dat er ook achterblijvers zijn die in een depressie raken, psychische klachten oplopen. Die kant lijkt negatief maar is ook de waarheid. Ik zou het meer waarderen als de echtheid uit de verhalen wordt gehaald, hoe positief het verhaal ook is.
      Het gaat vaak om de achtergronden, karakters, en hoe ga je met een emigratie om. Ben je gewend om al vanaf jongst zelfstandig de wereld rond te reizen, of altijd in de beschermde omgeving van je ouders. e.d.
      Dus er spelen veel meer factoren bij als het over emigratie gaat. Deze site is voor de achterblijvers die nooit echt goed gehoord worden omdat het vanzelfsprekend is dat mensen emigreren. Achterblijvers moeten vaak toezien hoe hun kind of familielid afscheid neemt, het gras is misschien groener elders, de liefde, werk en de economie. Laat het vooral een goed interview worden, waar niet alleen de positieve verhalen naar voren komen. Maar ook hoe het nu werkelijk is voor de achterblijver. vr.gr. Monique

  2. Na een tijd van stil zwijgen kijk ik vandaag weer voor het eerst op deze site, en heb het verhaal van de anonieme moeder gelezen (vroeg mij wel af waarom anoniem?) Zoals Admin al schreef is dit een mooi positief verhaal maar of vele moeders zich hierin kunnen vinden die op deze site zitten ? Ik weet wel dat ik niet één van die moeders ben die mij kan vinden in dit verhaal. Prachtig hoe deze moeder er mee om kan gaan maar zij is zelf destijds met haar kinderen vertrokken dus zou raar zijn dat zij het emigreren van haar eigen kinderen niet zo kunnen plaatsen. Voor mij ligt dat als moeder totaal anders de hechte band met mijn dochter is totaal ontwricht Zij gaat het land verlaten met haar man en vijf kinderen en zwanger van hun zesde kindje. niets is meer wat het is en zoals hierboven staat beschreven prachtig als je in de gelegenheid bent om je kinderen waar dan ook te kunnen bezoeken. maar wat als dat om welke reden niet kan! Niet meer ze kunnen vasthouden aanraken enz afhankelijk zijn van wanneer je kind naar jou toe kan komen. Tja dan word het een heel ander verhaal. Dan word het eerst zelf te zien overleven je leven 180 graden om gooien nieuwe wegen in slaan zonder je kind en kleinkinderen en al de dingetjes die zo gewoon waren lijken nu onbereikbaar. En ja natuurlijk is er skyp appen enz en hebben de kinderen recht op hun eigen leven. Maar vraag mij nu wel eens af is dit het soms allemaal waard. Want wat is geluk. Geluk zit in je zelf dat zou je niet hoeven te zoeken en geluk bestaat niet alleen uit jou geluk maar deel je met elkaar. Ik hoop dat mijn dochter gelukkig gaat worden daar in dat land waar van zij denken dat het gras groener is dan hier Of het al het verdriet en zorgen waard zal zijn zal de tijd ons leren. Ik weet wel dat ik nog steeds niet kan genieten en nog een lange weg te gaan heb.

    Marjo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *