Eindelijk acceptatie na al die jaren!

Toen mijn zoon meer dan zes jaar geleden emigreerde naar Japan voelde het afschuwelijk. Het heeft me jaren gekost om rust te vinden en zijn besluit te accepteren.

Ik heb in de loop der jaren  geaccepteerd dat mijn zoon met zijn gezin een leven in Japan heeft. Iets wat  ik destijds niet voor mogelijk had gehouden.

Natuurlijk zijn er nog momenten dat ik mijn zoon, kleinkinderen en schoondochter verschrikkelijk mis, dat ik me verdrietig kan voelen, maar er is ook  rust en niet alleen meer die heftigheid als voorheen.

Ik vind ten alle tijden dat de prioriteit voor mijn zoon zijn gezin is. Zijn leven speelt zich nu af in Japan.  Ik vraag niet meer om foto’s,  zit niet elke week te wachten op een bericht en toon meer begrip als hij geen tijd heeft.  Ik dring mezelf niet meer op.

In het begin van de emigratie wil je het contact vasthouden en alles meebeleven. Maar gaandeweg ging ik  me beseffen dat het voor mijn zoon niet altijd makkelijk was. Want hij heeft tenslotte daar zijn leven, zijn familie, zijn werk en  studie. Dus zie dan maar eens je aandacht te verdelen. En dan kwam daar ook nog het  tijdverschil nog bij!

Druk van de ketel

De druk ben ik van de ketel gaan halen, en het helpt om ook mijn eigen pijn te verzachten.  Ik kan ontzettend genieten van de momenten via Skype, de wetenschap dat mijn kleinkinderen weten dat ik hun oma ben. Er is geen wekelijks moeten gevoel meer, maar gewoon even laten weten dat ik er ben. En geen bericht is goed bericht. En wat maakt het uit wie het contact zoekt, als het maar vanuit het hart komt.

En wat een verrassing als ik via Facebook foto’s en filmpjes zie van mijn kleinkinderen, dan maak ik een sprongetje en denk:  zij maken mijn wereld compleet! Terwijl ik voorheen wilde dat ik als eerste de foto’s persoonlijk via de mail kreeg en niet via de sociale media. Die tijd is voorbij en ik vind elk contact al waardevol, en kan er nu pas echt van genieten.

De heftigheid, het verdriet, heeft plaatst gemaakt voor berusting en loslaten. En dat geeft een enorme rust.

Monique (achterblijver en initiatiefneemster van deze website)

8 gedachten over “Eindelijk acceptatie na al die jaren!”

  1. Hallo Monique, ook ik heb een dochter in het buitenland en wel in Turkije, dus niet zo ver als jouw zoon. Ach wat is afstand in deze tijd. Vooral via skype is het contact snel gelegd. Ik heb ook moeten wennen aan het idee dat zij niet in mijn directe omgeving zou blijven. Ik probeer een paar keer per jaar naar haar toe te gaan en zij komt , als het financieel kan, ’s zomers deze kant op. Ik heb een lieve schoonzoon en inmiddels 3 schatten van kleindochters. Ze worden door hun ouders tweetalig opgevoed, dus de taal is geen probleem. Mijn dochter is daar gelukkig en dat is het belangrijkste nietwaar. Het gemis blijft en dat moet je ook niet ontkennen. Vriendelijke groeten van Cobie .

  2. wat mooi geschreven Moon
    het is goed dat je wat meer rust hebt gekregen, en dat je aales nu een plaatsje hebt geven.
    maar natuurlijk blijft op vele momenten het gemis, maar dan hebben wij elkaar kunnen we lekker mailen.
    wat zijn de jongens al groot geworden , wat een mooie mannetjes, en dan die Dave met zijn krullen .
    helemaal super om ze weer eens gezien te hebben.
    veel liefs yolanda ook een trotse oma in de pc

  3. Hallo Moon
    Vind je stukje leuk om te lezen en wat een leuke foto,s van Dave en zijn gezin ,ja dat is werkelijk de manier om er mee om te gaan zoals je schrijft ,al valt het niet altijd mee.
    Ook daar moet je in groeien en proberen wat afstand te nemen ,want anders heb je geen leven
    Ook ik heb dat in het begin erg gedaan en aldoor de computer aan of hij online was ,want toen had hij nog geen werk en hem gauw weer horen spreken ja het is wat he !

    Liefs van Ada

  4. Hallo Monique,

    Ik ben stikjaloers op je! Jij bent al ruim 6 jaar verder dan ik ben met het verwerkingsproces van loslaten.

    Mijn dochter is 2 jaar geleden, net als jouw zoon, een wereldreis gaan maken. De enige angst die ik toen had was dat zij iemand zou leren kennen waar zij verliefd op zou worden. Gekscherend heeft zij mij voor dat ze vertrok moeten beloven dat ze terug zou komen naar Nederland.
    De reis die 9 maanden zou duren is uitgelopen tot 2 jaar. En mijn angst is bewaarheid. In Australië heeft zij een man leren kennen. Een Amerikaan die net als zij op zoek was naar zichzelf.
    Afgelopen kerst is zij hier geweest met haar vriend. Begin januari is zij met hem naar Amerika vertrokken. Met de belofte dat zij in april terug zou komen. Je krijgt immers maar voor 3 maanden een toeristenvisum voor Amerika.

    Groot was mijn verbijstering toen zij mij eind februari belde met de mededeling dat zij die dag daarvoor met haar vriend was getrouwd! Ze blijken al met dit plan vertrokken te zijn uit Nederland. De wereld stort in, althans, mijn wereld. Ik heb een zeer liefdevolle band met haar. En net als alle moeders ben ik vaak bang geweest om haar te verliezen. Dat dit op deze manier, zo onverwacht en ruw gebeurd kan ik niet bevatten.

    De omgeving reageert met “bemoedigende” woorden. Ik moet gelukkig zijn, want het geluk van mijn kind staat bovenaan. Of nog erger. Onbegrip alom. Via internet ben ik bij jouw site terecht gekomen. Heb je boek besteld. Lezen lukt niet echt, de tranen blijven stromen. Maar het bevestigd mij wel in mijn gevoel dat ik niet gek ben. En dat wat ik nu voel niet merkwaardig is. En, ook niet onbelangrijk, dat dit wanhopige en intense verdriet slijt.

    Dank daarvoor,

    Nellie

  5. dag nellie, wat een verhaal zeg, en dan zo plotseling en onverwachts trouwen, betekend dat nu dan ook dat ze helemaal niet terug komt, en heb je er met haar over gesproken.
    mijn zoon woont in bolivia, ook hij is daar getrouwd maar gelukkig wel in het bijzijn van ons, zijn ouders.
    je moet een ding van me aannemen, je bent zeker niet gek, en alle goede bedoelingen ,kun je de mensen niet kwalijk nemen.
    maar het blijven ups en downs.zeker als je er weer geweest bent en van elkaar hebt kunnen genieten.
    ik wens je veel sterkte en je mag me altijd mailen. grts yolanda vd berg

  6. Hallo, Nellie ik ga je zeker nog even persoonlijk een mail sturen dat lijkt me wel zo prettig. Het overkomt ons dus allemaal en hoe ga je er mee om. In jou geval sta je er nog aan het begin van iets wat je overkomt en je weet nog geen raad met die gevoelens. Zoals Yolanda al aangeeft je bent zeker niet gek. Vaak is het voor de omstanders, familie, collega’s e.d. iets waarvan ze niet voelen wat jij wel voelt. Daarom is het juist zo dapper dat je via deze site een reactie hebt geplaats, dan maakt het gevoel niet minder maar je weet dat je niet alleen bent. Probeer te handelen zoals je je voelt, voel je verdriet, eenzaamheid e.d. voelen dan maar……. het wordt echt minder maar het zal nooit slijten. Het blijft iets wat in je leven komt en langzaam zal je er mee om leren gaan. Dus dapper van je, en je hoort binnenkort nog van mij persoonlijk. Veel sterkte en bedankt voor je reactie. gr. Monique Nelen

  7. Hoi Yolanda,

    Dank je wel voor je reactie. Ik weet niet hoe ik je persoonlijk kan mailen. Maar heb jullie verhalen allemaal gelezen. Daarin merk ik dat iedereen het naar vindt dat hun kind naar een ander land vertrekt, maar ook dat dit na verloop van jaren wel te “dragen” is. Zover ben ik nog lang niet.
    Of mijn dochter in Amerika blijft? Ik heb geen idee, ze heeft mij het afgelopen jaar zoveel plannen verteld. Die onduidelijkheid is heel moeilijk.

    Groetjes,

    Nellie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *