Het gemis blijft

Mijn verhaal begint 5 jaar geleden. Mijn dochter besloot te gaan reizen. Nederland was te klein voor haar. Inmiddels al vele malen afscheid genomen en dat blijft moeilijk.

Tweemaal ben ik naar haar toe gegaan. Zes weken in Australië en zes weken in Bali.

Uiteindelijk is zij in Puerto Rico gestrand en getrouwd met haar man.Ook in Puerto Rico 5 weken doorgebracht.

In januari van dit jaar kwam zij voor haar zwangerschap naar Nederland. Wij hebben boven ons (intern) een appartementje gemaakt, een lief klein huisje en direct verbonden met ons huis. Wel een eigen afsluitbare opgang. Ik heb haar zwangerschap mogen beleven en was bij haar bevalling. Ook de 2,5 maand erna een mooie tijd gehad.

Op 27 augustus (morgen) vertrekt zij naar Puerto Rico met man en de kleine. En wat doet dat pijn. Heftiger, dieper dan ooit voel ik het verdriet. Het lege huisje, waar de babygeur nog hangt.

Gelukkig heb ik nog twee lieve kleinkinderen van mijn zoon. Ik ben dankbaar want ik weet dat er moeders zijn die nooit een dochter hadden, geen contact of erger, zijn verloren, Toch is er mijn verdriet.

Morgen is het zover. Ik neem afscheid en weet dat ik rond loop, zoekend, ruikend, me leeg voelend. Het zal een paar dagen duren maar het gemis blijft van mijn lieve dochter met mijn lieve kleinkind.

Ann

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4 gedachten over “Het gemis blijft”

  1. Hallo Ann,
    Begrijp je helemaal
    Sinds een paar weken wonen mijn dochter , schoonzoon en 2 kleinkinderen van bijna 3 en 5 jaar in Australië
    Ze hebben de laatste 5 weken bij ons gewoond
    Wat is het leeg zonder ze
    Het afscheid nemen was heftig
    Het zijn onze enige kleinkinderen
    We zijn van plan om januari naar ze toe te gaan
    Zoals jij vertelt lijkt het mij ook moeilijk om steeds afscheid te moeten nemen
    Nu vooral je pas weer oma bent geworden
    Bij deze afstanden ga je niet zomaar even langs
    Hoop dat het ooit voor ons een plekje krijgt maar het voelt voor mij nu als een rouwproces
    Er gaan veel tranen
    Sterkte Marina

  2. Hallo Ann
    Begrijp je,is moeilijk nadat ze een poos elke dag om je heen waren en nu weg, denk dat je in een gat bent gevallen. Maar wel lief en heel bijzonder dat je haar zwangerschap en bevalling mee mocht maken.Een kind hecht zich de eerste week het sterkst, zal het makkelijker maken bij het weerzien, misschien zit jullie geur ergens opgeslagen.Maar je wilt ook verder de ontwikkeling meemaken, dat snap ik. Ik heb zelf geen kleinkinderen, maar het lijkt me heel bijzonder. Mijn dochter heeft geen relatie, is alleen naar NZ gegaan, ik heb nog 2 stiefzoons, maar is toch anders. Ik ken ze pas vanaf dat ze 18 en 20 waren, hun moeder is overleden, voel me geen moeder van ze. IK denk dat ieder kind uniek is, je wilt ze dichtbij houden, maar soms beslissen ze anders en dat doet pijn.
    Heel veel sterkte Ann.

    Groeten Brigitte

  3. Dag Joyce
    Ik zie het nu pas staan sorry was vergeten de berichtgeving voor nieuwe reacties aan te klikken vandaar. ,zal even boven zoeken en ik stuur het wel op als het er nog ligt .
    Geef even je adres door .
    Groetjes marleen

  4. fijn om te lezen dat de site goed bezocht wordt. Als beheerder van http://www.kidsoverzee.com zou ik ook adviseren te kijken op Facepagina Kidsoversea Moon. Of mijn boek te lezen Okansan Moeder uit Holland te verkrijgen bij de Free Musketiers Uitgever. Als achterblijver moet je proberen niet teveel in het negatieve te blijven hangen. Er zijn altijd oplossing en positieve mensen die er voor elkaar zijn. Waar je je verhaal kwijt kan….met een lach en een traan. Ik ben begonnen met kidsoverzee om me te verbinden met lotgenoten. Juist omdat er destijds niets was voor achterblijvers. Wees je bewust dat er altijd wel iemand is die je kan aanhoren, troosten en steunen. Veel succes. Gr. Monique Nelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *