“Het leven loopt altijd anders dan je denkt..”

“Het leven loopt altijd anders dan je denkt, maar dat hoeft niet slechter te zijn dan het oorspronkelijke script.” Hella uit Almere vertelt het verhaal van haar zoon die woont in Texas.


Mijn zoon belde mij begin augustus op van 2012 dat hij niet terug zou komen naar Nederland na zijn vakantie maar dat hij zou gaan trouwen en blijven in de V.S.

Ik had het gevoel dat de grond onder mijn voeten werd weggetrokken, alsof mijn leven stilstond. Ik zat met mijn gevoel 30 jaar verder in mijn leven en zag me al oud en eenzaam overlijden, zonder nog nauwelijks contact met mijn kind gehad te hebben.

Op dit moment voelt het nog als verlies maar de venijnige randjes zijn er vanaf. Niet meer even bij elkaar aan gaan, even vastpakken of knuffelen, zeg maar het vanzelfsprekende contact.
Het was voor mij financieel niet haalbaar om bij de trouwerij te zijn op een dergelijk korte termijn. Hij zou met twee weken gaan trouwen. Zijn vader had de mogelijkheid wel om te gaan. Het gaf mij troost dat er tenminste een van zijn ouders bij de trouwerij zou zijn.

Vier maanden verder

Nu ben ik vier maanden verder en kijk ik er genuanceerder tegenaan. Komend jaar wil ik in ieder geval voor een kort verblijf naar Amerika gaan. Ik twijfel er niet aan dan dat hij gelukkig is met zijn vrouw, die ik gelukkig wel ken. Liever had ik gehad dat hij hier gelukkig was geweest, maar ik leg mij neer bij zijn keuze. Hij heeft een lieve vrouw en zijn schoonfamilie steunt hun waar ze kunnen.

Gelukkig waren er genoeg mensen om me heen waarmee ik kon praten. Mijn eigen familie heeft mij heel veel steun geboden. Door er gewoon te zijn. Een van mijn broers heeft van het foto materiaal dat opgestuurd was door mijn zoon en het geen dat via zijn vader mee naar Nederland was gekomen veel filmpjes gemaakt. Ook een internetvriendin van mijn broer in Amerika put zich uit in het mij betrekken bij het leven in Amerika en stuurt foto’s van de woonomgeving van mijn zoon. Dat is voor mij heel fijn maar voor mijn zoon ook. Zijn leven daar met iedereen die hij daar liefheeft wordt gezien. Verder zijn er diverse vrienden geweest die heel erg betrokken zijn geweest en nog zijn.

Een emigratie heeft altijd invloed op je leven, maar zoals mijn oude vader altijd zegt, je leven loopt altijd anders dan je denkt. Je kunt je wel heel erg druk maken, maar je hebt niet alles in de hand. Een zienswijze waarmee ik het altijd eens ben geweest en wat ook nu weer eens onderschreven wordt.

Contact

We houden contact via Skype en e-mail. Het contact is wederzijds, maar is toch beperkt. Er is een tijd geweest dat ik het zo onwerkelijk vond. Alsof het ook zomaar een willekeurige vreemde kon zijn die zat te e-mailen aan de andere kant van de wereld. Ik had het gevoel alsof hij eigenlijk overleden was en dat een goed georganiseerde uitvaartmaatschappij de maildiensten op zich had genomen. Dat gevoel is nu wel veranderd, gelukkig maar. Een feit is natuurlijk wel dat als mijn zoon hier in Nederland uit huis was gegaan het contact ook veranderd zou zijn. Mijn ouders Skype ook regelmatig met hem en delen dan weer alle nieuwtjes met mij. Dat geeft een gevoel van verbondenheid die we ook hadden toen hij nog hier in Nederland woonde.
In ben nog niet bij mijn zoon en schoondochter geweest, maar die intentie en wens is er om dit jaar te gaan. Mocht dat financieel niet haalbaar zijn, dan is het zeker in het jaar daarop mogelijk om te gaan.

Leven oppakken

Als achterblijver moet je het leven ook weer oppakken. Dat heeft ook te maken met hoe je in het algemeen met tegenslag in je leven omgaat. Op een gegeven moment heb ik besloten dat ik het heel naar vond, maar dat ik niet van plan was mijn leven daardoor stil te laten zetten. Mijn zoon en schoondochter hebben hun leven, maar ik ook. Ik wil daar iets fijns van maken en houden.

Genoeg aandacht voor achterblijvers?

Je zult die aandacht zelf moeten maken met de mensen hier. Geef duidelijk aan bij je omgeving dat je het moeilijk vindt. Je kind begint in het nieuwe land zijn leven en heeft zelf ook zijn momenten van heimwee. Je kunt en moet niet verwachten dat die de hele tijd zich met jouw gevoel bezig houdt. Het is een losmakingsproces. Dat wil niets zeggen over de gevoelens van de emigrant naar de achterblijvers toe.

Uiteindelijk zal je het zelf moeten dragen, verwerken en handen en voeten moeten geven in je leven. Als er kleinkinderen gaan komen, zal het zeker weer lastig zijn. Wat scheelt, is dat ik familie heb die in de jaren 50 naar Canada zijn geëmigreerd. De eerste tientallen jaren was het contact summier, maar nu komen zij al vele jaren in de zomer naar Nederland. Zij zijn een deel van mijn jeugdherinneringen. De oom en tante uit Canada. Emigratie is die kant op geen uitzichtloos iets. Er zit nog beweging in. Contact is mogelijk, anders dan gepland op het moment dat je je kind op deze wereld zet, maar toch is het mogelijk.

De omgeving reageert heel wisselend

Er waren mensen die het fantastisch vonden en mensen die zich mijn shock heel goed konden voorstellen.
Wat er veranderd is dat er een hele oceaan zit tussen mijn zoon en mij, maar die is wel overbrugbaar.
De afstand is gevoelsmatig kleiner geworden. Ik heb mijn leven weer opgepakt en heb er voor gekozen om er weer plezier in te hebben.

5 gedachten over ““Het leven loopt altijd anders dan je denkt..””

  1. Dit is het motto dat iknook tegen mijn dochter zeg die plannen heeft om binnenkort met haar antiliaanse vriend naar Aruba te vertrekken. Ik denk nu de hele dag aan niets anders en heb toch wel n leeg gevoel al gun ik hun alle geluk en mogelijkheden die er hier nu even niet voor hun zijn.

    1. Beste Julia,

      Wat spannend dat je dochter binnenkort naar Aruba vertrekt. Of misschien is ze zelfs al op Aruba. Onze dochter vertrok in Januari 2012 alleen naar Aruba voor werk ze wilde absoluut haar beroep uitoefenen en kreeg een kans op Aruba. De jaren vliegen voorbij ze heeft het daar goed naar haar zin en heeft al verschillende reizen gemaakt vanaf Aruba. Voor ons allemaal even wennen maar inmiddels geaccepteerd. Wij proberen haar minimaal 1 keer per jaar op Aruba te zien en zij 1 keer per jaar naar Nederland. Gelukkig is er wederzijds goed contact via facebook Skype en telefoon dat is heel fijn. Wij wensen jou en je dochter en vriend een goede toekomst toe. Groetjes Rens en Elly Dik.

      1. Bij toeval kom ik weer op deze site en lees ik deze reactie. Inmiddels woont onze dochter met haar vriend nu een haar op Aruba. Ze hebben het naar hun zin al moeten er nog steeds dingen geregeld worden en zijn ze nog hun leven daar aan het opbouwen. Je begint toch weer opnieuw.
        Wij zijn er inmiddels twee keer kort achter elkaar geweest met hun verjaardagen maar nu we weer thuis zijn en voorlopig niet weer gaan heb ik toch soms weer moeite met de afstand. Gewoon n knuffel of even snuffelen.
        Dit gevoel is ook niet uit te leggen, het overvalt me ineens bij dingen die voorvallen.
        En dan de opmerking van anderen ” heb je wel een leuk vakantie adres”, …. Dat zoek ik dus niet… Vakantie kan je overal hebben, je kind niet.
        Het zal vast wennen en we gunnen ze alle geluk , liefde en vrijheid, maar soms stromen de tranen even. JULIA

        1. Beste Julia
          Ik lees je verhaal en herken heel veel. Mijn dochter is pas vertrokken, 1 juni, na wat reizen in het verre oosten zal ze vrijdag op haar eindbestemming Auckland NZ komen. Ik denk dagelijks aan haar. We hebben wel geskypt al en ze heeft gebeld, maar het is niet hetzelfde als even langs komen. Ze is alleen, kwam geregeld, 2 keer per maand, of even een dagje. Dat ze daar alleen is vind ik moeilijker dan dat ze b.v met een vriend of man er naar toe was gegaan, er is geen vertrouwd iemand bij haar, die ze al jaren kent. Ze maakt wel gauw contacten, dat dan weer wel. Ik wist al jaren dat het er aan zat te komen, maar je denkt doen zeggen is iets, maar doen wat anders. Ik gun haar het allerbeste daar, dat ze gelukkig wordt, maar het gemis blijft. Ze is 30, dus ook niet meer zo piep.Laatst kreeg ik een reactie, wat gaaf dat ze naar NZ is, dan denk je, het zal jou later overkomen, dan denk je wel anders. Bovendien is het ook nog mijn enigste kind. Heb wel 2 stiefzoons, maar is toch anders, ken ze ook pas 9 jaar. Heb wel geluk dat mijn huidige man Nieuw Zeelander is, dus we hebben de mogelijkheid om er te gaan wonen, zonder veel gedoe van visum en zo, maar zijn 2 zoons blijven hier, is ook lastig, kan ik hem dat aan doen, dus we zoeken nog een mogelijkheid van half hier en half daar.
          groeten Brigitte

        2. Beste Julia,

          Het is nu al 2018 en ben per ongeluk op deze site gekomen.

          Ik lees over de opmerkingen dat je zo’n fijn vakantieadres hebt

          Wat erg tpch. Ik kreeg ook altijd die opmerkingen.

          Onze dochter woont nameljjk op Tenerife.

          het is 4 uurtjes vliegen en kan altijd bij haar logeren, maar toch het dagelijkse leven even bij elkaar zijn, zomaar de kleinkinderen die langs kunnen komen.

          Oh wat een rot opmerkingen. Ook als in naar haar toe ga roepen zij: een fijne vakantie hoor.

          Met hart en ziel ben ik er dan ook voor het gezin met hun drukke bedrijf. Kinderen halen en brengen, lekker koken, voor ze Gewoon het bij elkaar zijn.

          Als ik terug kom dan vragen zij, goh je bent helemaal niet bruin.!! Nee, ik ben daar ook om te helpen en alles te zien waar zij mee bezig zijn.

          en ja voldaan en ook moe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *