“Het verbaast me niet, dat ze hier vertrekt.”

“Het overvalt me niet dat Judith gaat emigreren.” Aan het woord is  Esther, de zus van Judith die binnenkort gaat  emigreren naar Laos. (Lees ook het verhaal van Petra, de moeder van Judith: “Het voelde alsof er iemand sterft.”) “Emigratie dat is het pad wat mijn zusje Judith tegenkomt, ik denk dat ieders pad al voor zich ligt, soms meandert het, is het een lange zoektocht met veel omwegen, soms is het recht op het doel af.”


“Ik ben en voel me daarom ook blij dat mijn zus dit pad tegenkomt. Ik ben geen moment verdrietig geweest om de komende emigratie, het heeft geen zware lading voor me. Het verbaast me niet, dat ze hier vertrekt. Beiden reizen we graag en hebben de nodige kritiek op het voor-ons-georganiseerde- agendaleven in Nederland. Laos past beter bij Judith.”

“Judith had het regelmatig over bijvoorbeeld een camping overnemen in Frankrijk.  En het reizen is niet zomaar op vakantie zijn! Zolang we volwassen zijn, bedenken we graag ergens anders iets kunnen opzetten, om lang weg te zijn, in een andere cultuur ondergedompeld te zijn. Met andere woorden, het overvalt me niet dat Judith gaat emigreren.”

“Ik probeer wat praktische dingen te overzien, emigreren gaat beetje bij beetje: een gedachte, een mogelijkheid, het plan, nog meer plannen, het vertrek, het contact.”

“Ik ben natuurlijk van plan om haar en haar vrouw en kinderen op te zoeken. De wereld is steeds meer een dorp aan het worden, waarmee ik bedoel: dat het zowel financieel als planmatig mogelijk is naar de andere kant van de wereld te reizen. Binnen twaalf uur ben je in Laos. Ik kan elke dag beslissen of ik naar haar toe zal reizen, zo voelt het!”

“Onze zussenband is sterk en zal niet minder hecht worden door de fysieke afstand. We zullen altijd dichtbij elkaar zijn. Ik vermoed dat ik in de toekomst verschillende keren langer in Laos zal zijn, wat weer een ander soort zussenband geeft: in het dagelijks leven en haar gezin aanwezig te zijn, dat is een beetje nieuw dan. Ik ben er nieuwsgierig naar, hoe dat zal zijn dan!”

“Zo’n programma als Ik vertrek heb ik weleens bij mijn ouders gezien op TV, ik heb daar niets mee. Het zal een fijn programma zijn voor andere, ik neem het niet zo serieus, wel de mensen natuurlijk, niet de commerciële tranentrekkerij. Het is jammer dat dat benadrukt wordt in degelijke programma’s, en veel minder hoe mooi grote-verre-plannen kunnen zijn.”

“Ik zou zelf dus een “achterblijver” moeten zijn, maar zo voelt het niet. Ik woon natuurlijk in Nederland en Judith straks in Laos. Maar ik voel me net zo in beweging als haar leven is. Ik kijk niet toe, of zoiets. Ik zie haar emigratie juist naar het mooie Laos als een signaal dat ik zelf die kant allang weer op moet- en dat mijn zusje me juist daar zou brengen had ik niet bedacht vooraf.”

“Ik vertel tegen iedereen dat mijn zusje gaat emigreren, laat vol trots de foto’s zien van Judith en haar gezin. Ik ben blij voor haar dat ze gevonden heeft wat haar gelukkig maakt. Wat ik wel het meest zal missen is het snelle contact: even langs gaan als ik in de buurt ben. Ik voorspel dat wanneer ze eenmaal geëmigreerd is, ik ’s ochtend een vlucht boek, als een verrassing, en dan ook gewoon onverwacht aan de deur sta. Een Laotiaanse deur!”

“Voor mijn ouders is het wellicht wat onverwacht gekomen, dat Judith ook echt vertrekt, en dan ook nog een echte emigratie, naar een onbekend land. Het idee gaat geleidelijk en ze zullen er met de tijd ook aan wennen, daarmee krijgt het verdriet een andere inhoud. Dat ze Jai en nu ook de kleinkinderen in Nederland vaak gezien hebben, heeft daar ook positief aan bijgedragen. Ik begrijp dat ze emotioneel zijn over Judith’ s emigratie. ”

Esther: ” Voor mij persoonlijk denk ik: ” Zij blij=Ik Blij.”

Opgetekend door Monique Nelen-Oomkens

Een gedachte over ““Het verbaast me niet, dat ze hier vertrekt.””

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *