“Het voelde alsof er iemand sterft.”

Judith  is de jongste dochter van Peter en Petra uit Helmond. Zij heeft haar hart verloren aan haar mooie Laotiaanse vriendin , moeder van twee leuke dochters en wonende in Laos.


Door Monique Nelen-Oomkens

Dit is de reden om haar huis en haard in Nederland te verlaten, en te emigreren naar Laos. Op dit moment woont Judith nog in Nederland om veel zaken (zoals het verkopen van haar huis) te regelen, zodra deze stappen zijn gezet is de emigratie een feit.

Emotionele gebeurtenis

Petra: “Mijn reactie op de aankondiging van haar geplande emigratie was emotioneel. Het voelde toen alsof er iemand sterft. Dat was mijn eerste reactie. Omdat het zo ver weg is! Ze is dus nog niet geëmigreerd, maar over het feit dat ze gaat emigreren en de reacties van mensen om ons heen is al heftig genoeg. Van….. “dat is ver weg!”, “wat zal je haar missen?” tot “dan heb je toch een mooi vakantieadresje?”

Reis

“Wanneer ze geëmigreerd is, gaan we zeker naar Laos. Een dergelijk verre reis zouden we zonder de emigratie van onze dochter nooit gemaakt hebben. Dat gaan we zeker dan wel doen! Maar het wederzijdse contact zal straks zeker weten via Skype, en per E-mail gaan. En natuurlijk sturen we ook pakketjes met stroopwafels, tijdschriften, recepten en de gebruikelijke Nederlandse dingen op. Maar ze komen ook naar Nederland op vakantie.”

Weinig aandacht voor de achterblijvers

“Voor de  achterblijver is er niet veel op Internet en in de media te vinden. Toen ik hoorde van de komende emigratie ben ik op internet gaan kijken en kwam www.kidsoverzee.com tegen, de enige website die herkenbaar was wat mijn gevoelens betrof. En via  Radio Nederland Wereldomroep maar voor de rest is er weinig tot niets voor achterblijvers.”

Op het moment van het maken van dit interview zijn Judith en Jai en de kinderen na een tijdje in Nederland te zijn geweest weer voor enkele maanden terug naar Laos. De kinderen moeten weer naar school en daar is hun moeder Jai ook heel streng in.

Petra: “Er zijn in Laos veel kinderen die niet deelnemen aan het onderwijs, het kost natuurlijk geld en dat is er niet altijd. De kleinkinderen krijgen ook Engelse les dus dat is ook fijn. Het afscheid voor nu was er weer een met tranen omdat de kleinkinderen graag wilde dat wij ook mee gingen. We weten dat er een dag komt dat de emigratie echt een feit is, maar ook dan… zullen we proberen elkaar regelmatig te zien.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *