“Je bent je zoon kwijt en hij blijft weg.”

Ada van Doorn 67 jaar en haar man Guus 69 jaar hebben twee kinderen, een dochter en een zoon. Daarnaast zijn ze oma en opa van 3 kleindochters en een kleinzoon. Hun dochter woont met de kinderen gelukkig in Nederland, maar zoon Frank woont sinds maart 2002 in Ancaster (Ontario) Canada.


Ada vertelt:  “Ik weet nog als de dag van gisteren dat Frank vertelde dat hij in Canada wilde gaan wonen. In Canada had hij een meisje leren kennen, Mary Ann en op mijn vraag:  “Kan Mary Ann niet in Nederland komen wonen?” was de reactie anders dan ik had gehoopt. Als ouders vonden we dat natuurlijk ontzettend jammer en verdrietig. Want juist omdat Frank in Nederland net een nieuw huis had gekocht en wij als ouders hem hadden geholpen met de inrichting van het huis, was de beslissing om in Canada te gaan wonen een tegenvaller. Je hebt toch het liefst je kinderen en kleinkinderen om je heen!”

“Toen Frank wegging kreeg Ada zijn computer, maar vertelt Ada: “Ik kon bijna niks op de computer. Dus ben ik een cursus gaan volgen om via de computer ook contact te kunnen houden met Frank.”

“Eens in de week op zondag spreken we elkaar via MSM of Skype.  Ik zie dan even de kleinkinderen Emma van 4 jaar en Lucas van 18 maanden, echter door het tijdsverschil is het daar nog erg vroeg in de ochtend, en kleine kinderen hebben vaak niet het geduld.”

Hoe houdt Ada je het gemis vol? Ada: “Door er toch als de mogelijkheid zich voordoet naar toe te gaan, en als we dan gaan meestal voor een paar weken. Frank is hier na de geboorte van zijn kinderen niet meer geweest.”

“Als ik erop terug kijk, ben ik zeker heel trots op hem, maar voor ons is het een zware tol, je bent je zoon kwijt en hij blijft weg, dat verandert niet omdat hij daar gelukkig is. Hij is zelfs Canadees geworden.”

“Wij kunnen er niet altijd over praten, met familie of andere, de meeste mensen vinden het wel interessant, maar voelen niet jouw gemis en wat je als achterblijvers moet doormaken. Gelukkig heb ik wel contact met andere achterblijvers, en dat is een troost, die voelen hetzelfde en weten wat we doormaken. Er is niet veel aandacht voor de achterblijvers, zeker niet in de media want hoe vaak zie je niet programma over vertrekkers! Het zal sowieso altijd moeilijk blijven.”

Opgetekend door Monique Nelen-Oomkens.

64 gedachten over ““Je bent je zoon kwijt en hij blijft weg.””

  1. dag Ada ,ook al kennen wij elkaar niet persoonlijk ik heb je wel gevolgd met je verhaal op de andere site van monique, ook ben je volgens mij samen met haar in het radio programma geweest samen met mijn zoon jeroen.
    ook wij hebben een zoon in bolivia wonen, dus ik weet als geen ander wat je doormaakt.
    het is en blijft inderdaad een gemis wat met niemand anders te delen is.
    ook wij proberen ieder jaar naar bolivia te gaan , naar onze zoon met zijn gezin, hij heeft een zoon van bijna 2.
    skype is dan wel een mooi medium maar als dat dan weer overis zit je toch weer met ene leeg gevoel, je wilt ze toch ook vasthouden en knuffelen.

    ik vind het leuk om jou verhaal te lezen en inderdaad te weten dat ik hier niet als enige in sta.
    misschien kunnen wij via de mail ook nog eens iets voor elkaar betekenen,elke reactie is dan ook welkom veeel liefs yolanda vd berg de trotse oma van christopher

  2. Hallo Yolanda
    Ja ik heb op alletwee op Monique,s site gereageerd ,was werkelijk blij dat ik iets gevonden had die het zelfde meemaakte als ik ,ook deed ik mee op het radio programma ze had me daar voor uitgenodigd,en het is leuk contact te hebben met mensen die ook kinderen hebben die zijn geemigreerd ,ik vind het ook moeilijk van wege de kleinkinderen je maakt natuurlijk hun ontwikkeling anders mee , maar ja het is hun keus en dat moet je respecteren en als ze daar gelukkig zijn helemaal
    Je kunt me mailen als je wilt ,dat vind ik leuk
    Lieve groetjes Ada

    1. Dag Ada,
      Ik zou graag contact met je willen i.v.m. een boek dat ik aan het schrijven ben over emigranten en de achterblijvers in Nederland.
      Hartelijke groet,
      Ellen

  3. Hallo Ada.ik ben aan het zoeken om met iemand gedachten te wisselen over de achterblijvers.Heb een Dochter en een Zoon in New Zealand wonen.Mijn Zoon al 6 jaar en dochter meer dan 2 jaar.Mijn dochter is 4 weken bij ons geweest en nu pas vertrokken.Ben op internet aan het kijken en kom bij jouw website ,ik lees alles en de tranen komen eindelijk.wat mis ik iedereen.Mijn zoon wordt voor de 2de x papa.Zie mijn kleinzoon op skype maar wat wil ik hem graag knuffelen.Zo moeilijk soms,Heb ook weinig begrip in mijn omgeving.Ik wil graag in contakt komen en mailen over mijn verdriet en hoe ik ermee om kan gaan.groetjes mia

    1. Hallo Mia
      Heb je berichtje gelezen ,en zie dat je een dochter en zoon moet missen door emigratie ,dat is natuurlijk niet leuk ,je familie is uit elkaar gerukt zo voelt het al bij een zoon .
      Je dochter is net weg schrijf je ,ze is wel een hele maand bij je geweest en wat zul je daar van genoten hebben ,maar dan komt weer dat moment van afscheid nemen en dan val je weer terug in dat verdriet want verdriet hebben we allemaal geloof me ,een soort rouw gevoel komt over je heen ,maar ze zijn er nog, alleen niet om je heen
      Ja je kinderen hebben een eigen leven en dat is goed ,maar daarom doet het wel zeer voor de achterblijvers .
      onze zoon woont al 9 jaar in Canada maar mijn verdriet is ook dat we geen echt contact met onze schoondochter hebben ondanks email en computer zie alleen even m,n zoon met de kinderen
      Als we daar zijn laat ze dat duidelijk merken ,wat er aan mankeert aan ons ik weet het niet .
      we hebben wel goed contact met onze zoon en als ik erover wil praten klapt hij dicht en laat ik het maar zo .
      Net als jij Mia ben ik ook op internet gaan zoeken ,want ik vond me eigen een aansteller en vroeg me af of er ook andere mensen waren met verdriet ,en vond de site van Monique en was erg blij dat ik me wat kon uiten ,want familie heeft er niet zo veel mee ,daar kun je meestal niet mee aankomen die voelen niet jou verdriet .
      je kunt me mailen als je wilt ,en schrijf het van je af dat helpt mischien ,met Monique heb ik ook goed contact en als het ons teveel word laten we dat weten .
      Lieve groetjes
      Ada van Doorn

    2. Dag Mia,
      Ik zou graag contact met je willen i.v.m. een boek dat ik aan het schrijven ben over emigranten en de achterblijvers in Nederland.
      Hartelijke groet,
      Ellen

    3. Hallo Mia,
      lees net je berichtje. Ik heb ook een zoon in NZ wonen sinds 6 jaar. Hij is geemigreerd met onze schoondochter en sinds 3 maanden hebben ze een dochtertje! Ik vind het erg moeilijk om er over te schrijven, laat staan te praten. Niemand begrijpt wat ik doormaak en ik vind het steeds moeilijker worden, toch wil ik graag met iemand praten die hetzelfde meemaakt. Misschien is het dan draaglijker.
      groetjes Ine

    4. Dag Mia,

      ook ik heb sinds jaren een zoon in Zuid-Spanje wonen. Ik mis hem heel vaak. Hij wordt opnieuw vader van een tweeling bij zijn nieuwe vriendin. Mijn eerste 2 kleinkinderen wonen er ook met hun moeder. Zij zijn dus gescheiden. Het is allemaal heel gecompliceerd het verhaal van mij. Graag zou ik met je willen mailen daarover.
      Sta ook vaak alleen in alles ondanks dat ik een geweldige echtgenoot heb die mij heel veel steunt.
      Ik hoor graag van je,
      hartelijke groet,

      Wilma

  4. Lieve Allemaal,

    hebben jullie dat ook! soms bekruipt met het gevoel dat ik moeite heb om met andere kleine kinderen om te gaan. Ik vind ze lief…. neefjes, nichtjes e.d. buurkinderen….maar soms wordt het me te veel. Dan verlang ik naar mijn eigen kleinkinderen. Ik betrap mezelf dat wat ik ook doe gewoon niet open kan staan om mijn liefde aan andere te geven. Het doet gewoon pijn, en daarnaast kan ik me schuldig voelen. Mijn kleinkinderen horen mijn liefde te krijgen, maar wat doe je als ze zover weg zijn. Ik stik van de liefde… echter ik kan het gewoon niet opbrengen. Ik doe mijn best om kleine kinderen lief te benaderen, maar ergens stop mijn gevoel. Laatst werdt het achternichtje van Carolien mijn vrouw geboren, een popje van een paar uur jong. Ik wilde het niet zien, wilde het niet voelen en toch heb ik die stap gemaakt, maar geloof me die drempel leek wel een hoge muur. Juist omdat ik mijn jongste kleinzoon Kyle nog nooit heb vastgehouden en hij is Juli twee jaar gaat worden, voelde het pijnlijk om een baby vast te houden. Een baby zo dichtbij! Zowel met Ada als met Yolanda heb ik het hierover gehad, is het wel normaal wat ik voel?? Nu twee weken verder besef ik me dat het normaal is wat ik voel. Ik ben de normaalste Oma ter wereld, mis mijn kind, mis mijn kleinkinderen en dan is daar een baby! Hoe kan het ook anders dan dat zoiets pijn doet. Ik laat het soms maar gewoon toe.. maar weeet gewoon dat het nu even niet anders is, ik laat het los! en voel me normaal.
    Lieve meiden bedankt voor jullie steun, want ookal ben ik degene die deze en de http://www.kidsoverzee.com site ik ben dankbaar om zulke geweldige mensen om me heen te hebben die me ook begrijpen, meeleven en meedenken. Thankssss Monique

  5. hallo Mia
    Hoe gaat het met je ,alles goed ?
    je kunt me mailen als je wilt hoor en als het je teveel word .

    groetjes Ada

  6. Lieve allemaal,
    Ik ben een Belgische vrouw met 1 zoon van 24 jaar die over 3 weken vertrokken is naar Noord-Ierland om daar te gaan werken. Hij heeft daar ook een Iers vriendinneke, dus ik weet niet echt wat de toekomst word. Ook ik vind het moeilijk dat hij die keuze gemaakt heeft. Had hem zo graag in België zien blijven tesamen met een leuk meisje maar ja….hij besliste er anders over. Ik voel me ook heel dikwijls verdrietig en eenzaam en probeer mijn eigen leven terug op te bouwen maar dit is moeilijk. Er zijn dagen dat het gaat maar er zijn er ook veel waar ik van ’s morgens tot ’s avonds zou huilen. Ik weet niet hoe het verder moet. Het doet deugd hier gelijkaardige reacties te lezen, zo weet ik dat ik dan toch niet zo abnormaal ben. Alle reacties en babbels zijn leuk hoor. Ben dan wel een Belgische maar vond deze site zo hartverwarmend. Vele groetjes, Nadia

    1. Hallo Nadia,
      Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt. Mijn zoon is afgelopen maart geëmigreerd en net als jij (en anderen op deze site) heb ook ik het moeilijk (gehad) met de keuze van mijn zoon. Ook ik had hem liever hier in de buurt gehad en herken het verdrietige gevoel, dat je soms alleen maar de hele dag kan huilen. Maar ook het gevoel dat ik niet bij iedereen met mijn verdriet en verhaal terecht kan.
      Via deze site lees ook ik veel herkenning en ben ik in contact gekomen met achterblijvers en dat heeft mij veel steun gegeven (en nog). Wetende dat je niet de enige bent en dat mijn emoties niet abnormaal zijn. Er over praten en schrijven helpt mij enorm, maar ook nu nog, na ruim een half jaar, heb ik van die dagen dat t minder is. Maar het is al iets minder dan een paar maanden geleden. Ik mis mijn zoon nog elke dag.

      1. Dankjewel Gertie voor je hartverwarmende reactie. Ik weet niet waar je woont in Nederland maar ik wil best contact houden hoor.
        Vele groetjes, Nadia

    2. Hallo Nadia

      Ja natuurlijk heb je het moeilijk zeker de eerste periode ,als hij net weg is .
      Het is net een rouw proces zo moet het je het ook zien .
      Je zult er weer doorheen komen ,dat weet ik zeker ,zo is het bij mij ook gegaan
      Ja en kinderen gaan tenslotte hun eigen gang ,zo gaat dat in een leven ,maar je hoopt toch dat ze in de buurt blijven en dat je elkaar zo nu en dan ziet .
      Hou zoveel mogelijk contact en je mag ook laten zien dat je het moeilijk hebt vind ik
      hopelijk heb je een computer en anders de telefoon .
      Nadia ik wens je sterkte en zoek de gezelligheid op
      Fijn kerstdagen gewenste .
      Lieve groetjes
      Ada

      1. Hallo Ada,
        Ja, ik heb zeker een computer en we skypen regelmatig. Toch is het niet hetzelfde dan je zoon zien rondlopen in je living en hem even kunnen knuffelen. Je hebt het leven niet in de hand, dat is wel duidelijk. Ik zal me er moeten bij neerleggen.

        1. Hallo Nadia
          Alweer een tijd geleden ,dat ik op deze site keek ,net even onze zoon en de twee kleinkinderen gesproken .
          Ja het blijft verdrietig als je ze niet om je heen hebt en stil ,maar toch gaat het leven gewoon door .
          Vroeg me af hoe het jou vergaat ?
          Nog steeds verdrietig ? En soms boos waarom denk je dan he ,we worden ouder en soms alleen .
          Hopelijk gaat het goed en kan je het wat loslaten .
          Groetjes
          Ada

    3. Hallo allemaal,

      Misschien vinden jullie het overdreven dat ik reageer want mijn zoon blijft waarschijnlijk maar 4 maanden in canada. Maar ik voel precies hetzelfde als jullie. Kan me nu nog niet verheugen op de dag dat hij weer terug is. Moet veel huilen en praat er wel over maar dat gaat maar met een paar mensen. De rest vindt eigenlijk dat ik me moet gaan verheugen op wanneer hij weer thuis komt maar op dit moment lijkt dit nog erg ver weg. Het kan ook zo zijn dat hij besluit om langer te blijven of misschien krijgt hij daar wel een vaste baan aangeboden. Daar moet ik echt niet aan denken. Ik kan ook maar een keer in de week met hem skypen vanwege het tijdsverschil. En in maart is hij ook nog eens jarig waar ik niet bij kan zijn. Mensen zeggen : zoek afleiding. Dat probeer ik maar dit lukt nog niet erg.

      Yvonne

      1. Hallo Yvonne
        Ja heel vervelend voor je ,ik weet als geen ander hoe je daar tegen op kunt zien.
        Maar zoals je schrijft is is het hopelijk niet voor lang ,natuurlijk ga je hem missen en probeer als het mogelijk is in het begin wat meer contact te houden het is daar 6 uur eerder dus je kunt in de avond ook wat contact maken .
        probeer er maar het beste van te maken ,en komt het allemaal wel weer goed .
        denk nog maar niet aan dat hij daar langer gaat verblijven dat heeft nu nog zin .
        ik hoop dat je het verdriet een beetje los kan laten al is dat moeilijk .
        en ga met wat andere mensen iets doen wat je een beetje kan afleiden .
        ik wens je het allerbeste Yvonnen en schroom niet om contact te zoeken ,je ziet wij hebben allemaal hier mee te maken en proberen we elkaar wat te helpen en te begrijpen ,sterkte ermee .

        groetjes

        Ada

        1. Hallo Ada,

          Dank je wel voor je reactie. Ik wens iedereen die een kind in het buitenland heeft en diegene erg mist heel veel sterkte! Het gaat nu iets beter en ik probeer inderdaad veel afleiding te zoeken. Dit helpt zeker op dat moment. Vandaag weer even een moeilijke dag maar morgen spreek ik hem weer via skype. Ik denk dus dat heel veel van jullie moeilijke dagen heeft en dagen waarop het wel weer redelijk gaat. Het helpt inderdaad om het van je af te schrijven en erover te praten.

          Groetjes yvonne

          1. Hallo Yvonne

            Fijn om te horen dat het wat beter gaat met je .
            Al werkt het hollandse weer er niet altijd aan mee .
            Ik lees dat je zoon al Canada is ,hou maar lekker contact met hem .
            Dan is het hopelijk zo weer voorbij voor je .
            sterkte ermee .

            groetjes

            Ada

    4. Beste Nadia,

      Ik lees hier net je mail. Verblijft je zoon nog steed in Ierland of is hij terug Naar Belgie gekomen?
      Ook ik ben een Belgische vrouw wiens kind ( mij enige dochter) naar het buitenland verhuisd is omwille van de liefde. Naar Frankrijk meer bepaald Straatsburg. En ook al is het maar 500 km ver, ik heb het er nog steeds heel moeilijk mee. Het gemis om eens bij elkaar binnen te springen voor een kopje koffie of om samen eens te gaan winkelen of gewoon in het park een wandelingetje te maken met ons kleindochtertje, dat doet pijn.
      Ik heb nu een kleindochtertje van 2,5 en in juli is het tweede kindje op komst. Ik had zo graag op mijn kleinkindjes gepast als de ouders aan het werk waren. Zoals mijn moeder vroeger deed. Maar niet dus…
      Het is alsof er een stuk van mijn leven verdwenen is. En je kan er met weinig mensen over praten want die begrijpen dat niet. Je krijgt dan te horen “ach, Frankrijk is toch zo ver niet ” of ” je kan toch skypen” of ” ach als ze maar gelukkig zijn”. Allemaal makkelijk gezegd als je kind net achter de hoek woont, want zo is dat gewoonlijk. En dan zeggen ze er nog eens bij dat het zo leuk is dat ze de kindjes van school mogen ophalen of als hun dochter en schoonzoon wekelijks blijven eten.
      Ik had haar ook liever met een toffe Belgische jongen samen gezien. Dan had ik haar nog in de buurt gehad en had ik voor mijn kleinkindjes kunnen zorgen.
      Met je kind kan je er ook moeilijk over praten want dan maak je hen ongelukkig. Ik heb er in het begin eens proberen over te praten met mij dochter, dat het voor ons als ouders toch ook niet makkelijk is en dat we heel veel mooie momenten moeten missen. Maar dat maakt haar een beetje kribbig, waarschijnlijk omdat zij het er ook wel wat moeilijk mee heeft. Onze schoonzoon begrijpt ook niet altijd wat we moeten opgeven hebben.
      De pijn verdwijnt na verloop van jaren een beetje maar het verdriet en het gemis blijft voor altijd.
      ik kan alleen maar hopen dat het voor jou een beetje positief is uitgedraaid.
      Lieve groetjes

  7. Hallo,Nadia

    Belgisch of Nederlands waar je ook vandaan komt het blijft en is pijnlijk. Goed om te horen dat je de site hartverwarmend vind. Dat is ook de opzet van deze site, dat iedereen zijn verhaal kwijt kan en dat mensen reageren. Zoals je misschien hebt gelezen woont mijn zoon al bijna 10 jaar in Japan. Nog steeds doet het pijn, verleden week droomde ik over hem dat hij opeens in Nederland was om een boodschap te doen! stom natuurlijk want boodschappen kan hij ook in Japan doen. Dan weet ik gewoon dat ik hem verschrikkelijk mis, en dat zal nooit anders worden. Ik ben dan misschien bijna 10 jaar verder de pijn is nooit weg… maar wel anders geworden. Ik heb er vrede mee dat zijn leven daar is, met zijn gezin en kinderen. Ookal heb ik hier een super zoon wonen om de hoek, ik blijf hem gewoon missen in mijn leven. Noord-Ierland is ook niet om de hoek en ik hoop dat er mogelijkheden zijn dat jullie elkaar regelmatig zien. Maar het blijft vreugde en verdriet. Tips is om zoveel mogelijk te blijven praten, huilen en niets op te kroppen het zal je toch blijven raken en terugkomen als je er niets mee doet. Dat hebben alle achterblijvers die hun verhaal hier schrijven. Mensen om je heen zullen op een gegeven moment denken…pfff niet weer! blijf jezelf en je vind vanzelf mensen om je heen die jou wel begrijpen en er voor je zijn. Een rouwproces is niet alleen als er iemand overlijd… maar dit is wel een vorm van. Je mag ons allemaal gewoon mailen we gaan je mailadres opvragen om in contact met je komen. Een van de dames wil graag met je babbelen, dus weet dat je er niet meer alleen voor staat. Hoewel dat misschien wel zo voelt. Sterkte Nadia. Gr. Monique

    1. Hoi Monique,
      Sorry voor de late reactie. Mijn zoon is momenteel vanuit zijn Noord-Iers bedrijf gedelegeerd naar Boston in de States. Hij heeft daar ondertussen zijn leven en zijn vriendin en wil daar ook definitief blijven. Mijn partner en ik zijn juist terug van een 3-weekse reis naar de States. Eigenlijk kan ik nu, nog minder dan tevoren begrijpen dat hij daar definitief zijn leven wil opbouwen. Ik vind het daar gewoon veel ouderwetser dan in Belgie en ook niet zo gezellig. Ik heb het er echt heel moeilijk mee dat hij zijn leven daar wil slijten en kan het maar niet uit mijn gedachten zetten. Het is mijn enige zoon, dus dat doet extra pijn. Vele groetjes, Nadia

    2. Hallo, onze enige zoon ging na zijn studie een jaar naar Nieuw Zeeland heeft daat een Engelse vriendin leren kennen ze zijn samen in Australië gaan wonen 3 jaar en trouwden,toen werd ze zwanger en verhuisden ze naa Engeland .we hebben inmiddels een kleinzoon.
      Kontact met schoondochter lukt niet Nederlands durft ze niet te praten.Een week voor hun trouwen pas gezien maar het vertrouwen in onze zoon was zo groot als dat de vrouw van zijn leven was , moest ze wel ok zijn alle vroegere vriendinnen waren en kwamen graag bij ons. Alleen zij sluit zich af en daar door is het kontact met onze zoon ook erg moeilijk. Natuurlijk kiest hij voor haar en zijn gezin. Maar waarom moest hij zo’n gesloten afhoudende vrouw ,naar ons toe, treffen. Wij waren met ons drieën erg sterk door ziekte van mijn man op jonge leeftijd was de band echt sterk. Nu heb ik het gevoel hem kwijt te zijn ,logisch dat zijn eigen vrouw nr één is maar waarom zien we elkaar maar eens per half jaar, ik mis hem enorm,had gehoopt een dochter erbij te krijgen maar wasrom zo afhoudend ,vanwege de band, ik weet het niet ik laat hem los maar wil haar en kleinzoon graag leren kennen! Iedereen zegt het is dicht bij ,fijn niet meer in Australië maar ik voel me hol en leeg en enorm verdrietig. Ik ben een makkelijk persoon kan met iedereen opschieten en juist mijn Engelse schoondochter trekt zich zo terug.
      Op Skype laat ze zich niet zien als onze zoon komt komt ze niet mee. Het is niet mogelijk kontact te krijgen , ik verlies mijn zoon!

      1. Hallo Anja

        Je verhaal gelezen en dit komt me heel bekend voor ,onze zoon is inmiddels 13 jaar weg geëmigreerd naar Canada ,vanwege dat hij daar zijn vrouw heeft leren kennen ,hij woonde toen nog in Nederland net een jaartje op zijn eigen dus het ouderlijk huis uit ,en leerde haar via internet ,in het begin kwam onze schoondochter een paar keer naar Holland ,onze zoon had net een eigen huis gekocht en wij hadden hem overal bij geholpen .
        ze nodigde hem uit om eens te komen naar Canada ,dat heeft hij gedaan ,en al gauw merkte ik dat hij weg wilde ,ik had gehoopt dat zei hier naar toe wou ,nee absoluut niet ,toen is hij begonnen met de emigratie plannen .
        onze zoon had een goed job hier ,en daar moest hij weer opnieuw beginnen .
        dat is allemaal goed verlopen ,kocht daar een huis en binnen een jaar had een baan .
        wij wilde graag heen om alles te zien .
        merkte toen al aan haar dat ze het niet prettig vond als wij er waren ,in het begin denk je nog ach dat moet wennen ,ook het engels was voor ons moeilijk ,we zijn toen meteen op engels gegaan voor oudere en we hebben best wel wat geleerd .
        aan tafel zei onze zoon steeds dat we in het engels moesten spreken anders was het voor haar vervelend .
        dat probeer je wel maar al gauw zeg je weer iets in het Hollands
        Na vijf jaar met haar samengewoond te hebben ,kregen we de mededeling dat ze wilde trouwen ,met niemand erbij want ze gingen naar een resort in Jamaica ,ik vond het niet leuk .
        Dat de foto,s kwamen en het filmpje heb ik vreselijk gehuild .
        Dat ze terug kwamen werd er een brunch gehouden voor haar familie en vrienden ,ons werd niets gevraagd .
        Ik ben toen ook die periode heel depressief geworden ,maar je moet toch gewoon door ,heb toen medicijnen gekregen en het ging wel weer .
        Met haar kreeg ik geen contact niet via mail ook niet even via Skype ze kwam er nooit even bij ,voor mij was het of ze er niet was ,ik vroeg wel altijd naar haar en m,n zoon zei altijd goed hoor ,toen kwamen er kindjes ,zijn we er ook geweest ,maar altijd net doen of ze er niet bij hoorde zo gauw mogelijk naar boven tv kijken ,ze liet alles aan onze zoon over .
        Nu is ze dus nog steeds zo en ze wil niet op de foto mag geen foto,s delen van de kleinkinderen op social media ,ook is ze heel kwaad geworden ,over een boek ,onze zoon heeft er ook nog wat aan meegewerkt ,en heb een foto van hun twee erin laten zetten ,had het met kerstmis opgestuurd met andere cadeautjes ,het boek heten ,Gelukkig hebben we skype ,
        We wilde dit jaar graag weer heen ,onze zoon is over geweest dat we 50 jaar getrouwd zijn met hun dochtertje toen 6 jaar zei kwan niet vanwege de klein zoon vonden ze te klein toen drie jaar oud .
        Heb persoonlijk haar een email geschreven of we eigenlijk welkom waren .
        Schreef terug dat het voor haar stres was ook vanwege de communicatie zegt ze ,en we hebben een andere cultuur vind zei ,dus je hoort het wel het is niet makkelijk zo,n schoondochter ik hoor nooit wat van haar en dat is echt niet leuk .
        Ook van jou begrijp ik dat heel goed ,het gevoel dat je ook je zoon nog kwijt bent op deze manier .
        Wij mogen nu een ruim een week komen langer niet ,en je doet het ook nog .
        Misschien wel voor de laatste keer .
        Misschien voor jou dat het toch nog lukt wat nader tot elkaar te komen ,misschien eens praten met je zoon dat je er verdiet van hebt ,want dat hebt je zeker ik weet dat het weggaan is al een hele klus om het los te laten .
        Blij ook voor jou dat je deze site hebt gevonden ,schrijf gerust als het je teveel word ,wij allemaal weten hoe moeilijk het is ,een ander of familie kent dat niet ,ik praat er ook niet meer over met familie .

        nou Anja heel veel sterkte gewenst met alles

        Lieve groetjes

        Ada van Doorn

  8. Hallo iedereen,

    Deze site pas gevonden. Wat is het allemaal herkenbaar. Mijn zoon ging 3 jaar geleden voor een jaartje naar Engeland voor zijn studie van 1 jaar. Altijd mijn zorgenkind geweest dus schrokken we wel toen hij het aankondigde.Maar 1 jaar was te overzien temeer omdat hij na dat jaar weer terug zou komen. Maar dat liep anders. Hij kreeg een Ierse vriendin en besloot in Engeland te blijven met haar. Inmiddels dus bijna 3 jaar geleden dat hij vertrok. Wij gaan hun wel eens opzoeken en zij komen 1 x per jaar naar ons. Maar ondanks dat kan ik er niet aan wennen. Als mensen vragen hoe het met hem is kan ik mijn tranen bijna niet inhouden. Je gunt je kind zijn geluk en zijn leven, maar toch. We skypen wel regelmatig maar dat is niet hetzelfde. Het contact is vlakker, je bent geen deel meer van zijn dagelijks leven, je krijgt eigenlijk niks meer mee, hij is ook niet zo’n prater. Zijn vriendin is niet onaardig maar echt contact met haar hebben we niet. Nu denken ze over kinderen. Dan denk ik heel egoïstisch bij mezelf: leuk voor jullie, maar wat hebben we eraan? Nog meer om verdriet over te hebben omdat je ze niet kunt vasthouden, niet echt opa en oma kunt zijn zoals ik me dat altijd heb voorgesteld. Misschien dat een deel van het verdriet komt van het feit dat ik bepaalde verwachtingen heb gehad van de oude dag, met kinderen en kleinkinderen om me heen, ben een echte moederkloek. Mensen zeggen dan dat ik het los moet laten, maar hoe doe je dat? Rationeel is het geen probleem maar emotioneel ligt het heel anders. Het verdriet overvalt je onverwachts en dan kan ik niet stoppen met huilen. Andere mensen begrijpen dat inderdaad niet en je kind zelf nog het minste.

    1. Hallo Patricia
      Net je mailtje gelezen ,ja het is inderdaad verdrietig en niet iedereen begrijpt je dat moet je eerst meemaken ,het is toch net of je aan het rouwen bent ,ik ben zelf ook heel verdrietig geweest en werd ook nog eens heel depresief zodat ik aan de medicijnen moest ,nu is hij inmiddels al twaalf jaar weg en heb er nog steeds moeite mee niet meer zo erg als in het begin ,ik kan het nu beter los laten ,ik hoop dat het bij jou ook wat verzacht en dat huilen heb ik ook gehad ,maar als je alle verhalen leest zie je dat de meeste er erg last van hebben .
      ik heb ook nog dat ik geen contact met onze schoondochter hebt via skype ofzo ,daar heeft ze geen zin in ,we zijn daar ook al verschillende keren geweest en laat ze merken dat ze het niet prettig vind dus erg hartelijk gaat het allemaal niet wel met onze zoon heb ik ieder week even contact en zie dan de kleinkinderen maar haar zie ik niet .
      Mijn zoon is ook niet zo,n prater en ik hoopte dat het dan wat beter werd via haar ,maar het lukt gewoon niet .
      En wat de verwachtingen zijn die heb je natuurlijk allemaal en dat valt dan weg ,het is net of er geen toekomst is zo ook met kinderen he ,zoals je schrijft ,ik hoop dat als er kleinkinderen komen voor jou dat het contact wat anders word en dat je er mischien wat meer naar toe gaat .
      blijf er maar gewoon over praten ook tegen over je zoon ik deed dat niet en kropte alles op ,ik wens je veel sterkte .
      groetjes
      Ada van Doorn

      1. Dank je wel Ada voor je reactie. Ik wens jou ook veel sterkte en ook voor iedereen in een soortelijke situatie. groetjes Patricia

    2. Hallo Patricia
      Ik lees nu pas je verhaal. Wat herkenbaar, je verhaal (en de reactie van Ada trouwens ook). Het gevoel niet echt meer deel uit te maken van zijn leven. En inderdaad, het contact is anders als je Skypt of belt.
      Mijn zoon is nu bijna 1,5 jaar geleden geëmigreerd naar Amerika, vanwege de liefde. Net als vele anderen die op site gereageerd hebben, heb ook ik het er lange tijd heel moeilijk mee gehad. En veel verdriet van gehad. Ik had hem uiteraard liever hier in de buurt of omgeving gehad. Had ook een ander beeld van de toekomst en zal moeten leren om dit bij te stellen.
      Maar zo langzamerhand begin ik iets meer rust hierin te vinden als
      ik zie of hoor dat hij gelukkig is. Maar dat neemt neemt weg dat ik alsnog enorm mis en eens een dikke knuffel zou willen geven
      Ik ben blij met elk contact dat er is, hoe klein dan ook.
      In mijn omgeving ben ook ik tegen een muur van onbegrip aangelopen. Mensen die zich niet konden voorstellen, hoeveel
      verdriet het me deed (en soms nog doet). Maar ik moet ook zeggen dat ik hierdoor ook weer mensen heb leren kennen, die heel goed begrijpen hoe het voelt als je kind zo ver weg woont.
      Blijf er vooral over praten of schrijven, met wie dan ook. Mijn ervaring is dat dat weer enige lucht geeft; wetende dat je niet de enige bent, die zich zo voelt en die zo met de emoties worstelt.
      Ga of blijf je niet verdedigen als je er even doorheen zit. Jij voelt het op dat moment zo en dat hoort er bij, hoe vervelend ook. Mijn gemis is er niet minder door geworden, maar zo langzaam aan is het hevige verdriet wel zachter geworden.
      Ook ik heb nog altijd van die momenten (en dat zal volgens mij ook nooit meer overgaan), maar ik afgelopen tijd geleerd dat dat oké is…wat anderen er ook van vinden.
      Blijf vooral erover praten en druk het niet weg.
      Ik wens je veel sterkte
      Groetjes, Gertie

    3. Hallo Patricia,
      Zo herkenbaar dit!
      Alle twee mijn zoons wonen en werken in Roemenië, omdat er hier geen werk voor hun was, ondanks goede opleidingen. Mijn jongste zoon is inmiddels getrouwd met een leuk Roemeens meisje en net papa geworden van een prachtige zoon.
      3 maanden terug zijn ze snel nog even getrouwd voor de Roemeense wet. Ik ben gescheiden dus altijd plannen wanneer je komt, etc. i.v.m. bezoek van ex. Ik wilde graag naar zijn trouwerij komen, maar mijn zoon vond dat niet nodig, het was maar een bureaucratische aangelegenheid die maar 5 minuten duurde, ze zouden later wel een groot feest geven voor iedereen.
      Op de foto’s en filmpjes zijn schoonmama en papa en haar broer en zus wel aanwezig….dat steekt me behoorlijk…gelukkig was mijn andere zoon er wel bij, tenminste nog iemand van mijn familie.
      Ik ben net terug uit Roemenië en heb mijn prachtige kleinkind geknuffeld en bewonderd, wat een heerlijkheid!
      Ik was er een week, waarvan 2 dagen onvoorbereid naar de schoonfamilie, die 2 uur rijden buiten Boekarest woont.
      Dat was zo door mijn zoon en zijn vrouw geregeld, het ijs moest zogezegd breken. Voor mijn gevoel had een etentje in Boekarest om te beginnen beter geweest i.p.v. 2 hele dagen! Het werd geen prettig verblijf . Schoonmoeder was behoorlijk dominant en bazig en erg aanwezig, ik zag daardoor mijn zoon van een totaal onbekende kant, hij slikte het allemaal voor zoete koek. Het werd me opeens duidelijk: ik ben hem nu echt helemaal kwijt. Kon nog net op tijd een rustige plek opzoeken en heb 1 uur non stop behoorlijk heftig gehuild. Weer terug in Boekarest 2 dagen met mijn andere zoon en zijn vriendin opgetrokken, wat de spanning een beetje wegnam.
      Ik probeer te aanvaarden dat zijn leven daar is, bij zijn vrouw en kind en ja ook bij die schoonmoeder….terwijl ik dit schrijf lopen de tranen weer over mijn gezicht.
      Is dit normaal of heb ik een afwijking?

      1. Hoi Hanneke
        Ik denk dat dit een normale reactie is en dat je zeker GEEN afwijking hebt. Je had je alles zoveel anders voorgesteld, dat je nauwer bij zijn leven betrokken zou blijven.Nu dat niet zo is,doet dat uiteraard zeer. Ik herken dit, net als vele anderen op deze site; momenten dat er geen einde lijkt te komen aan de tranen. Ook voor mijn zoon was t niet perse nodig om bij de huwelijksvoltrekking aanwezig te zijn. Omdat het enkel om een kortdurende formaliteit ging. Nu, meer dan 2jaar later, kan ik zeggen dat het los laten over deze afstand en het verdriet dat het met zich meebrengt, erbij hoort. Ook je zoon zal waarschijnlijk met die worsteling zitten. Hij kiest voor zijn liefde en moet ook hier afscheid nemen. Mijn ervaring is, dat als je de tijd geeft die t nodig heeft, uiteindelijk alles zijn plekje krijgt. Blijf er vooral over praten (of schrijven) met mensen die je hierin begrijpen of steunen. Doe wat je denkt te moeten doen; huilen-schreeuwen-rennen -kliederen. Maakt niet uit, uit je gevoelens. Het hoort er helaas ook bij en ik weet zeker dat ook jij je weg hierin zal vinden. Net als wij allemaal. Sterkte ermee.

        1. Beste Gertie,
          Veel dank voor je mooie antwoord. Ik kan er veel mee. Ook de wetenschap dat ik niet gek aan het worden ben, stelt me enigszins gerust.
          Ik zit nog bordevol onverwerkte emoties en daar gaat tijd overheen. Uiteindelijk zal het wel, zoals alles in mijn leven, goed komen. Nu is het even doorbijten en sterk blijven geblazen. Het is ook nog eens mijn eerste kleinkind, dat maakt het nog verdrietiger allemaal. Gelukkig kan en mag ik huilen van mezelf, da’s ook wel eens anders geweest. Hoop dat mijn andere zoon daar ook gelukkig blijft, en dat ik, tegen de tijd dat ook hij gaat trouwen en pappa wordt, sterker in mijn schoenen sta dan nu.
          Gelukkig heb ik nog een geweldige dochter hier in Nederland, anders trok ik het denk ik, helemaal niet meer.
          Lieve groet, en dank nogmaals,
          Hanneke

  9. Hi, onze dochter is op Curacao geboren. Mijn man is van Curacao van portugese ouders en wilde weer terug naar zijn eiland in 1971. Ik zelf een meisje van 21 niet verder geweest dan Spanje zonder familie naar een eiland emigreren en ook de taal niet spreken. Op de boot naar Curacao waar bijna alleen Antilianen op zaten en er onderling alleen papiaments werd gesproken, dat is de taal van Curacao, en mijn man dit ook deed voelde ik mij best eenzaam. Ik heb het vijf jaar volgehouden maar kreeg na de geboorte toch heimwee om terug te gaan naar Nederland. Onze dochter heeft haar man, ook hij is op Curacao geboren, hier in Nederland ontmoet en zijn samen teruggegaan naar hun geboorte eiland.In ieder geval wonen zij daar bijna 13 jaar. Zij hebben een zoon, onze kleinzoon, die bijna 10 jaar wordt. We gaan ieder jaar enkele maanden daar naar toe om onze kleinzoon, dochter en schoonzoon te zien. In begin toen skype er was skypte wij op zondag maar door het tijdsverschil 6 uur werd dit ook minder tot helemaal niet meer. Ook het vliegen daar naar toe 9 soms 10 uur bemerken wij dat het zeer vermoeiend gaat worden. Het contact met onze kleinzoon is er niet en wanneer wij er zijn is het in begin knuffelen maar dat is ook snel voorbij. Het is jammer we zijn oma en opa maar wij delen niet mee in zijn dagelijkse leven. Ik bemerk dit ook met onze dochter dat wij niet meer gezellig met elkaar kunnen kletsen zoals we vroege deden toen ze hier woonde. Ze heeft een ander leven en in begin had ze heimwee en momenteel heeft zij haar draai gevonden. Wij hebben nog 2 kleinkinderen en die komen vaak bij ons logeren en dat is gezellig. Ik ben blij dat onze dochter gelukkig is maar het gemis en nu wij ouder worden is best moeilijk. In begin heb ik het heel moeilijk gehad en was jaloers op de andere oma want omdat haar band met onze kleinzoon er wel was maar nu heb ik mij er bij neergelegd.

  10. Ik ben 55 jaar,mijn dochter woont al een tijd in toulouse,zuid-Frankrijk.Ik kan hier niet aan wennen,soms denk ik oke,het gaat goed,ik heb het geaccepteerd,maar heel vaak,voel ik me verdrietig en ik denk,dat ik me dan ook misselijk en gewoon niet goed voel.Als je er met familie over praat,dan is de eerste reactie altijd,oh een leuk vakantieadres.Ik wil helemaal geen leuk vakantieadres,ik wil mijn dochter en haar eventuele kinderen,in de buurt,ik wil ze op zien groeien,ik wil op ze passen,dat was vroeger mijn enige wens,oma worden en samen dingen doen,die dochters met hun moeder doen.Ik zie het bij mijn zussen,die hebben dochters en zonen,waar ze gezellig familiedingen meedoen,ik wil gewoon eens naar de film of naar de stad,of zelfs een bakje koffie drinken,wanneer je daar zin in hebt.En degene die hun kinderen om de hoek hebben wonen,hebben de grootste mond,zo van je moet het,accepteren,als ze maar gelukkig zijn,dat is het belangrijkste,maar weet je,mijn dochter is een heel groot deel van mijn geluk,dat ik kwijt ben.En inderdaad Skype is leuk,maar ik wil haar zien en knuffelen.Ben wel blij om te lezen,dat er meer mensen zijn die het hier moeilijk mee hebben.Groetjes rianne

    1. Beste Rianne,

      Ik ben een moeder van 60 jaar. Ook ik heb een dochter (mijn enig kind) in Frankrijk wonen omwille van de liefde. In straatburg meer bepaald. En ook al is het maar 500 kilometer hier vandaan. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee. Soms huil ik, alleen en in stilte. De meeste van je vrienden begrijpen het niet of zeggen inderdaad zulke zinloze opmerkingen zoals “ach zo ver is dat nu toch ook weer niet” of “ach als ze maar gelukkig zijn”. Makkelijk gezegd want hun dochter en/of zoon woont in hetzelfde dorp net om de hoek of in het naburige dorp. Ik had zelfs een vriendin die me dat telkens ook zei tot vorig jaar haar zoon naar oostenrIjk vertrok. En toen ook pas besefte ze, wat ik we als achterblijvende ouders meemaken.

      Onze dochter woont reeds 10 jaar in Frankrijk en nog steeds heb ik het moeilijk. Het is iets minder dan in het begin maar het gemis is er nog steeds. Ondertussen hebben we een kleindochtertje van 2,5j en de tweede baby is op komst tegen begin juli. Ik heb er mijn hele leven van gedroomd om voor mijn kleinkinderen te mogen zorgen zoals mijn moeder destijds deed. Samen met de dochter en de kleinkindjes eens te gaan wandelen of te gaan winkelen, een kopje koffie drinken. Het is me allemaal afgenomen. En het voelt aan alsof er een stuk van je leven verdwenen is.
      Ik had zulke goeie band met mijn dochter maar ik voel wel aan dat die stilletjes aan minder sterk wordt. We hebben nog steeds super contact via skype en telefoon maar toch…je zit verder af en de relatie die je had toen ze nog in Belgie woonde vervaagt toch meer. Een keer of 3 a 4 mogen we ons kleindochtertje enkele dagen bij ons hebben. En dan genieten we er enorm van. Maar toch is dat anders dan wanneer je je kleinkind elke week een dagje zou mogen oppassen.
      Je merkt andere gewoonten waarmee je rekening moet houden zoals later eten en dus ook later in bed.
      En al is Frankrijk een buurland, toch zijn er veel verschillen.
      Ook wat scholen betreft zijn er andere problemen. Soms om een goeie school te vinden moet je een privéschool nemen wat meteen een pak geld kost. En dan denk ik aan die supergoede scholen die hier gratis zijn. Ook de opvang kost redelijk duur, duurder dan in Belgie. Terwijl ik er altijd van gedroomd had om de kleinkinderen te kunnen ophalen van school en hen op te passen tot mijn dochter of schoonzoon ze zouden kunnen ophalen. Niet dus…
      Je kan er tegen je kind niet kan over praten want dan doe je hen pijn. Ik heb dat in het begin een paar keer geprobeerd maar dan voelde ik dat mijn dochter kribbig werd. Ook hun partner begrijp niet altijd wat je als grootouder en ouder moet opgeven. Soms als mijn dochter voor een 4 tal dagen voor haar werk naar Geneve of Barcelona moet, hoop ik altijd dat we ons kleindochtertje mogen oppassen, maar mijn dochter haar partner wil dan zelf voor hun dochtertje zorgen. En ook dan heb ik het moeilijk. Ik begrijp dat hij een goede papa is en die dagen zelf voor zijn dochtertje wil zorgen. Maar ik denk dan “jongen gun ons toch ook eens iets”. Ik mis mijn dochter en onze gesprekjes die we vroeger hadden toen ze thuis kwam van haar werk. Die innige tedere band.
      Ik voel ook dat de verfransing stilletjesaan zijn plaats in neemt. De gewoonten en opvoeding die je meegegeven hebt veranderen. De ordelijkheid en netheid die wij in Nederland en Belgie gewoon zijn, verdwijnt in Franrkijk een beetje. Het is allemaal zo anders maar als je ginds woont, pas je je automatisch aan.
      De franse slag en nonchalance zoals wij het hier verwoorden.
      Het verdriet mindert een beetje na verloop van tijd maar de pijn en het gemis zullen altijd blijven. En de ene keer kan je er een beetje beter mee omgaan dan de andere keer. Maar naarmate je ouder wordt en het besef komt dat het heen en weer reizen minder gaat, is ook een moeilijk punt. Je beseft dat je elkaar in de toekomst nog minder vaak zal zien.
      Ook ik heb het opgegeven om er in het openbaar in onze vriendenkring over te praten want de meeste mensen die hun kinderen in de buurt hebben, begrijpen het toch niet.
      Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat er begrip is van je dochter en schoonzoon.

      1. Ik lees nu je reactie pas,ik heb het er nog steeds moeilijk mee,vandaag is zo’n dag dat ik de hele tijd loop te huilen.Mijn dochter is ook al 11 jaar weg ,wel heeft ze 3 jaar op en neer gevlogen,tussen toulouse en hier ivm studie in Nederland.Wij zijn wel altijd welkom,ook bij de schoonzoon.Ze hebben een groot huis en ruimte genoeg.Ze komt meestal 2 x per jaar hier,ze zou wel vaker willen,maar ja de vakantiedagen zijn zo op.Nu willen ze aan kinderen beginnen,ik weet dan dat ik nog meer verdriet ga hebben,omdat ik ook vroeger geen wensen had,alleen gewoon moeder en oma worden.We Skypen zeker 1 x per week en appen bijna elke dag,ze vertelt meestal wel wat ze doen,of vraagt aan mij wat ik het leukste vind als ze iets wil kopen,onze band is gelukkig stevig,maar toch mis je inderdaad het samen simpele dingen doen en een knuffel geven.Ook blijft de taal wel een probleem,zeker als er andere mensen bij zijn als we daar zijn,onze schoonzoon kan wel goed Engels.Ook mijn dochter heeft Franse gewoontes aangenomen ,ze houd van het Franse leven,de wijntjes,de kaasjes en het over het algemene betere weer.Het is dat ik hier nog een zoon heb,anders gingen wij waarschijnlijk ook bij haar wonen,er is ruimte voor een aparte woning,maar ja ,ik kan mijn zoon natuurlijk niet achterlaten voor haar.Voor hem is het ook niet leuk,hij ziet ook bij andere broer en zus leuke dingen doen.Maar als mijn man met pensioen is,zijn we (als het ons gegeven is om gezond te blijven)van plan om 1 maand daar te wonen en dan weer 2 maanden hier,daar kijken we erg naar uit.Ik heb wel het geluk,dat zowel mijn dochter en schoonzoon dat zelf ook graag willen.Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben,die zichzelf op het moment nooit 100 procent gelukkig vind en er toch nog steeds veel tranen zijn.En zoals je ook zegt,familie begrijpt het niet echt,want ja ,je kan ook de pech hebben dat ze in Australië wonen,oke ik snap dat het dan nog erger is.Fijn om hier van me af te kunnen schrijven.Groetjes Rianne

  11. Hoi Ada,

    De vorige keer schreef ik al dat ik bang was dat mijn zoon een vaste baan aangeboden zou krijgen. Nou dat is dus nu al gebeurd. Hij werkt er nog niet eens twee maanden en ze hebben het nu aangeboden. Hij krijgt dan een heel goed salaris en ook geld om te verhuizen. Hij krijgt ook de hele zomer vrij om alles hier in Nederland te kunnen regelen. Hij zegt op dit moment dat hij het niet gaat doen omdat hij zijn studie hier af wil maken. Ik hoop zo dat dat ook zo is. Ik zal helaas maar af moeten wachten. Voor hem is het natuurlijk fantastisch om zo’n aanbod te krijgen maar ik wil hem toch liever dichter bij me hebben. Hoe dit gaat aflopen? Ik weet het niet. Voorlopig is hij nog zeker twee maanden in Ottawa en het kan natuurlijk zo zijn dat hij van gedachte veranderd. Ik zal de komende twee maanden dus nog wel in onzekerheid bliven zitten. Ik hoop dat je het goed vindt als ik je op de hoogte houd van alles

    Groetjes yvonne

  12. 31 maart mijn geboortedag maar ook die van onze eerste zoon. Mijn grote liefde is geëmigreerd naar NZ al meer dan twintig jaar geleden. Sinds 2012 getrouwd en sinds 2013 papa van een dochtertje. Zie je een videootje op fb van de baby die met de hele fam, in NZ op de arm geshowd wordt. Wat gebeurd er dan met deze moeder /oma? Die wordt dus een beetje gek. Ja en dat was ze eigenlijk al door het verdriet van de emigratie van haar lief. En vandaag onze verjaardag een videootje, leuk hoor natuurlijk blij. Happy Birthday oma zegt our lovely, oma janken en dat is vervolgens niet meer gestopt vandaag. Ga skypen zeggen ze dan in je familie en kennissen kring. Weten jullie eigenlijk wel hoe dat voelt voor mij? Een kind een kleinkind zien maar niet even kunnen aanraken? Even een knuffel geven? Alleen tegen dat scherm praten met de botsingen omdat er vertraging is waar je alleen maar nerveus van wordt? Nee lieve mensen dat kan deze mama / oma niet. En ik begrijp dat ik niet de enige ben en dat doet me hoe raar het ook klinkt goed, nu vind er troost in. Bij deze wens ik dus ook al mij mede verdrietige veel sterkte toe.

    1. Hallo Ria

      Wat een trieste dag deze 31e ,je verjaardag je kleinkind zien via Skype ik weet hoe dat voelt ,soms zo leeg en toch weer blij dat je ze even ziet .
      Het is ook zo moeilijk met geëmigreerde kinderen ,je wilt ze wel los laten maar dat gaat soms moeilijk ,de kinderen zelf is mijn ervaring hebben er niet zo last van ,dus weten vaak niet wat jij voelt ,zien soms wel je tranen ,maar stappen daar weer gauw overheen ,hun leven is daar .
      Een moeder hart blijft haar kind volgen ,tenminste is bij mij zo .
      Morgen is het mischien wat minder ,dat je met ze bezig bent ,de dingen van de dag die dwingen je daarvoor ,probeer maar weer iets leuks te doen ,dat helpt ,of schrijf het maar op dan ben je het kwijt .
      Trouwens nog gefeliciteerd ,hopelijk slaap je goed ,sterkte nog met alles .

      Lieve groetjes
      Ada

  13. 31 maart mijn geboortedag maar ook die van onze eerste zoon. Mijn grote liefde is geëmigreerd naar NZ al meer dan twintig jaar geleden. Sinds 2012 getrouwd en sinds 2013 papa van een dochtertje. Zie je een videootje op fb van de baby die met de hele fam, in NZ op de arm geshowd wordt. Wat gebeurd er dan met deze moeder /oma? Die wordt dus een beetje gek. Ja en dat was ze eigenlijk al door het verdriet van de emigratie van haar lief. En vandaag onze verjaardag een videootje, leuk hoor natuurlijk blij. Happy Birthday oma zegt our lovely, oma janken en dat is vervolgens niet meer gestopt vandaag. Ga skypen zeggen ze dan in je familie en kennissen kring. Weten jullie eigenlijk wel hoe dat voelt voor mij? Een kind een kleinkind zien maar niet even kunnen aanraken? Even een knuffel geven? Alleen tegen dat scherm praten met de botsingen omdat er vertraging is waar je alleen maar nerveus van wordt? Nee lieve mensen dat kan deze mama / oma niet. En ik begrijp dat ik niet de enige ben en dat doet me hoe raar het ook klinkt goed, nu vind er troost in. Bij deze wens ik dus ook al mij mede verdrietige veel sterkte toe.

  14. Lieve Ria, ik heb hier nog nooit iets geschreven, jullie kennen mij niet. Miisschien komt de dag nog dat ik hier mijn verhaal kan doen. Mij trof jouw uitspraken over Skype. Dat iedereen maar zegt; gelukkig heb je Skype! Schei toch uit denk ik dan. Je weet niet waar je het over hebt. Het voelt of je hart uit je lijf wordt gerukt. Je wil je kleinkind vasthouden en knuffelen, niet een lief zwaaitje, doei oma. Hartverscheurend. Pijn pijn en nog eens pijn. Sterkte van een andere verdrietige oma xxx

  15. Wat een herkenbare verhalen! Mijn zoon en zijn gezin wonen in Texas. Ze hebben sinds 17 mnd. een kindje welke ik inmiddels wel drie keer heb kunnen zien en vasthouden. Het gemis is en blijft na ieder afscheid. Inderdaad… Ik zag gisteravond mijn kleindochter op facetime en voelde na ons contact zo’n verdriet en leegte in mezelf. Dan zou ik zo het vliegtuig willen nemen om haar heel even te kunnen knuffelen. Nu is het alweer 7 maanden geleden dat ik bij ze ben geweest. Ik hoop er dit jaar weer heen te kunnen.
    Iedere keer als ik ga ben ik wat zenuwachtig en doe als ik er ben mijn uiterste best om mijn aandacht te verdelen tussen mijn zoon en schoondochter, wat soms moeilijk is gezien de taalbarriere en soms de verkeerde woorden gebruiken. Dit hoorde ik ook toen ik sprak met medepassagiers tijdens mijn vlucht, die hun kinderen ook daar hebben wonen. Zij vertelden me dat ze weinig praten tijdens hun verblijf. Mijn zoon vindt mij ook stil als ik bij ze ben.
    Facetime is overigens ideaal omdat de beelden niet vertragen of storen. Het beeld en het geluid is alsof je bij elkaar in de kamer bent. We drinken ook weleens samen een kopje koffie op deze manier. Of ik sta te koken terwijl ik met mijn zoon praat. Je moet dan wel allebei een Apple apparaat hebben.
    Een kind en kleinkind in het buitenland…het gemis is enorm.

  16. Lieve allemaal, ook onze zoon woont in NZL, onze gehandicapte andere zoon ( na lange coma door een hartstilstand) heeft zijn broer met kerstmis gezien op skype na 3 jaar, ik heb hem nog nooit zo hard zien huilen, zo groot is voor hem en ons het gemis.Het is ook veel te ver weg om op bezoek te gaan , overigens ben ik er dit jaar 5 weken in NZL geweest en het afscheid nemen was ontzettend zwaar, het gemis blijft.

  17. hallo ik ben Marjan 61 jaar, mijn zoon woont in Noorwegen nu 8 jaar. Als ik jullie verhalen lees zie ik mij hierin terug. Het gemis is groot, vooral als er kleinkinderen geboren worden. Mijn zoon attendeerde mij op deze site.
    Door het lezen van al die verdrietige verhalen is hij mij beter gaan begrijpen, en begrijpt nu goed wat ik als oma en moeder allemaal ben gaan missen.
    Het klinkt gek maar het gaf me een goed gevoel toen hij dit mij zei, nooit bij stilgestaan toen ik naar Noorwegen vertrok, voor de liefde, dat ik jouw daar veel verdriet mee gedaan heb en nog steeds nu er kinderen zijn.Ik heb veel van je afgenomen. Omdat ik nu weet dat mij zoon me begrijpt, omdat hij jullie verhalen leest,voel ik me beter, alleen al omdat ik nu weet dat hij er ook mee zit.
    Praat met je kinderen over deze site, zodat hij/zij kunnen lezen wat er omgaat in jullie gevoel, en elkaar dan beter begrijpen.
    veel liefs Marjan

  18. Hallo Allemaal,
    Mijn naam is Marjo 53 jaar en heb net jullie site ontdekt. Ook ik/wij Hebben een dochter die op het punt staat om te gaan wonen in Zweden. Alleen al bij die gedachten maakt het mij gek. Dit alles begon een jaar of twee geleden. De schoonouders van haar zijn verhuist naar Zweden zij zijn daar gaan wonen en werken en hebben twee van hun zeven kinderen mee genomen. mijn dochter en schoonzoon gaan nu zon 3 keer per jaar op vakantie naar dat (in hun ogen)geweldige land. en zo is langzaam het idee geboren om er zelf ook naar toe te gaan en wel met hun (onze) vier kleinkinderen. Het maakt mij gek van verdriet en ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan. Boosheid teleurstelling en verdriet overheersen op dit moment mijn leven. Ik probeer er met haar over te praten maar we komen nog steeds niet bij elkaar ik probeer haar te begrijpen maar ook dat lukt mij niet. Mij hart is verscheurt huil de hele dag en weet mij geen raad. Kan haar niet uitleggen hoe ik mij voel en alleen al de gedachten dat ik ze niet meer kan vasthouden knuffelen maakt mij radeloos. Maar wat een opluchting dat ik niet de enige ben na het lezen van al deze verhalen. ik zie er als een berg tegen op als het besluit definitief word genomen en dan ja wat dan in welke roller Coster zal ik gaan belanden Terwijl ik dit schrijf rollen ook nu weer de tranen over mijn toetsenbord gaat dit ooit anders worden?????? de tijd zal het mij leren

    een zeer verdrietige oma en moeder

    1. Dag Marjo, heel herkenbaar jou verhaal. Logisch dat er allerlei gevoelens gaan meespelen. Een soort van rouwproces, boosheid en verdriet. Ik zelf heb 3 kleinzoons in Japan wonen, mis ze elke dag.
      Zelf het skypen schiet er soms bij in. Ik probeer elke week even te bellen, gewoon hun stem te horen. Stuur elke maand een leuke kaart en doe mijn dingen. Veel afleiding en het bijhouden van deze site en via FB.
      Je mag je aansluiten bij FB kidsoverzee Moon. Soms hoef je niets uit te leggen aan je kinderen. En de gedachten dat je ze niet meer kan vasthouden en knuffelen. Lijkt soms of je gek wordt van verdriet. Tot het definitieve besluit moet je veel koesteren, foto’s maken en dingen doen die je graag wilt doen. Maar lieve Marjo ze leven, zijn gezond en er zal een moment komen dat je het accepteert. Neem de tijd en je bent van harte welkom. Ik hoop dat je veel berichten krijgt en daar ook energie uit put. Je voelt je alleen maar dat ben je niet. Je mag altijd mailen naar dorisday65@hotmail.com. Vr.Gr. Moon

    2. Dag Marjo,
      Ik kan me voorstellen dat je het niet fijn vindt dat je dochter en haar gezin gaan verhuizen naar Zweden. Maar ook een geweldige uitdaging om er eens korter of wat langer heen te gaan en mee te genieten van de enorme uitdaging die zij aangaan. Mijn zoon woont al jaren in de V.S. Ik mis hem ook enorm, maar voel me ook gezegend dat ik mag meegenieten van hun leven. Het zou niet goed zijn als je dochter in Nederland zou blijven wonen omdat het voor jou fijner zou zijn.
      Laat haar los en geniet mee van hun leven in Zweden. Dus.. zelfbeklag aan de kant en wees blij met haar dappere beslissing.

      1. Dag José, goedbedoelde woorden maar iedereen moet het op zijn eigen manier verwerken. Jij bent misschien al een stuk verder dat Marjo is. Ik vind zelfbeklag niet echt van toepassing. Het is ook makkelijk gezegd, laat haar los e.d.
        Hiermee zie ik dat jij zeker al veel verder in het proces zit. Mijn zoon woont ook al jaren in Japan en toch heeft zoiets tijd nodig. Maar goed dat we niet allemaal hetzelfde zijn. Juist om te schrijven dat het een uitdaging is om korter of langer naar het land van je kind te gaan schept verwarring. Er zijn niet altijd mogelijkheden, financieel gezien om andere dingen. Het klinkt vreemd maar het is juist de bedoeling dat mensen op ikblijfachter een beetje compassie voor elkaar hebben. Nu klinkt het als je praat als een emigrant, ookal ben je achterblijver. Goedbedoeld maar juist als je weet dat Marjo nog in de beginfase zit, lijkt het me niet prettig om al meteen over meegenieten te praten. Dank je voor je mening die ook gewaardeerd wordt….. maar niet meteen als een olifant in de porseleinkast gaan lopen. Als oprichter en beheerder van de site vraag ik juist wat begrip voor elkaar.
        vr.gr.Moon

        1. Ik ben het helemaal eens met Mooi. Mijn oudste dochter woont inmiddels 4 jaar op de filippijnen, onze kleinzoon is er geboren. Hij is nu 2,5 en ik heb hem 5x gezien. Het blijft pijn doen. Mijn andere 2 kleinkinderen wonen in Engeland. Ja je kunt erheen en ze komen ook eens in het jaar naar ons. Maar het zijn juist die kleine dingetjes de zeer doen; winkels vol paaseieren. Wij lopen er hard voorbij. De tijd dat wij chocolade haasjes kado mochten geven is definitief voorbij. Ze groeien op die kleintjes en je mist gewoon alles. Ik loop echt niet te klagen en te treuren heel de dag en natuurlijk ben ik blij voor hen en dat het allemaal goed gaat, maar mijn leven is veranderd en leuker is het er niet op geworden. Sterkte aan iedereen die het ook zo voelt

          1. Dank je wel Petra voor de reactie. Ook dapper dat je hebt geschreven. Het is inderdaad moeilijk als je dubbel zoveel moet missen met kleinkinderen. Dat voelt dubbel, en bij alle jaargetijden zal het niet anders worden
            Ik stuur zelf elke maand een kaartje naar mijn kleinkinderen in Japan, thans ( bijna 9, bijna 7 en 4 jaar ) 3 jongens. Koester al de momenten die je wel hebt. Ik begrijp je volkomen.

        2. Vanuit mijn kracht om positief te kunnen zijn in de beslissing van een kind wat emigreert probeer ik mijn bijdrage te leveren. Om mij “een olifant in een porseleinkast” te noemen gaat me te ver.
          Vriendelijke groet, José

          1. Dank je voor je reactie echter ik hou me als oprichter en beheerder om mensen eventueel aan te geven rekening te houden met elkaars gevoelens. Die wil ik graag waarborgen. Advies is om voordat je iets schrijft na te gaan hoe het voor jou zelf voelt. Niets meer of minder.

    3. Hoi,ik begrijp jou volkomen.Het is ook heel erg,als je kind gaat emigreren,mijn dochter is 12 jaar geleden gaan stage lopen op een Franse camping, in sarlat,de Dordogne.Ze was 19 jaar.Ze werd verliefd op een Franse jongen en is na een paar maanden in frankrijk gaan wonen,bij die jongen.Wij wilde eigenlijk heel graag dat ze de hbo zou gaan doen,hier in Nederland,maar zij besloot om dat niet te doen.Na een paar jaar is ze toch hier in Nederland de hbo opleiding gaan doen en is toen op en neer gaan pendelen,was een zware tijd voor haar.Wij kregen de hoop,dat ze misschien toch hier wilde blijven,maar haar vriendje wilde haar niet opgeven en na veel praten is ze weer voorgoed terug gegaan naar frankrijk.Dat is nu al bijna 12 jaar en ik ben er heus wel aan gewend,maar er is altijd een maar.Oke heel blij,dat ze daar gelukkig is,maar ik denk dat ze dat hier ook was geworden met iemand.Ik mis haar nog steeds heel erg en dan ook vooral die gewone dingen,even koffie drinken,even naar de stad of een bioscoopje pakken,al de verjaardagen dat ze er niet is.Maar een ding maakt me ook wel weer blij,dat ze geregeld zegt dat ze mij ook altijd wel mist.Net als jij ben ik ook wel eens boos en teleurgesteld,dat ze vertrokken is en denk ik ,heb ik soms iets niet goed gedaan,maar dat heeft er niks mee te maken.Ze is verliefd geworden op een Fransman en ook op het land.Ik had het allemaal anders verwacht ,gewoon lekker oma worden en voor de kleinkindjes zorgen,maar ja,dat gaat het helaas voor mij niet worden.Kijk nu uit dat mijn man met pensioen kan,dan kunnen we lekker lang en vaak gaan,maar dat duurt nog een tijd.Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat zij daar gelukkig is,groetjes rianne

      1. Hoi.Rianne dank je voor de reactie. Je dochter woont dus al 12 jaar in de Dordogne? Het zijn inderdaad die momenten dat je gewoon de kleine dingen wilt doen, filmpje, koffie, markt e.d. Fijn dat je straks lekker samen met je gepensioneerde man wat langer kunt gaan,

    4. Hoi Marjo,
      Ik wil even reageren. Ik begrijp hoe je je voelt. Bij het lezen van je bericht kwam het gevoel weer boven van hoe ik me voelde toen mijn zoon aankondigde dat hij zou gaan emigreren. En ja, die kwam binnen, ondanks dat ik het al een beetje zag aankomen.
      Inmiddels is hij al iets meer dan 3 jaar geleden vertrokken naar Amerika en getrouwd met zijn grote liefde.
      Ik herken, net als velen hier de verwarring en de telkens opspelende en wisselende emoties maar al te goed. Want je hoofd zegt, los laten, het is hun leven, als ze maar gelukkig zijn. Maar je hart zegt iets heel anders.
      Zelf heb ik in die aanloop naar het vertrek ook deze sterk wisselende emoties en gedachten gehad. Maar ik heb ook de kracht gevonden om vooral nog van alle mooie momenten samen hier volop te genieten en ook toen heel bewust alle mooie kleine dingen proberen “op te snuiven” en op te slaan….af en toe een traantje weg vegend. Ik wilde de tijd samen niet laten overheersen door enkel mijn zorgen en verdriet. En eerlijk is eerlijk, dit ging niet altijd even gemakkelijk.
      Na zijn vertrek heb ik heel veel steun gehad aan mensen, via deze site. Die steunende woorden hadden en soms aan een woord genoeg.
      Of. Ik tips/tipols voor je heb???? Ik weet t niet..t werkt voor iedereen anders.
      Zelf heb ik heel veel van me af geschreven in aanloop, maar ook daarna. En bewust dat laatste jaar proberen te kijken, voelen, ruiken en genieten van de gesprekken samen. Want er is een ding dat ik bewust nooit heb gedaan; hem proberen hier te houden.
      En de periode daarna….dat was voor mij een zorg voor later……
      Daarna heb ik bewust contact gekocht met schrijvers hier op de site…wat mij ook weer verder heeft geholpen.
      Dapper dat je je nu Ier meld. Ik wens je dan ook heel veel sterkte en dat ook jij de kracht vindt om dit proces in te gaan
      Liefs, Gertie

  19. Dag Jose en Moon,

    Wauw wat een uitspraak en vooral het zelfbeklag heeft erbij mij even in gehakt. Jammer dit had ik niet zien aankomen en na het lezen van de reactie van Moon is dat gelukkig ook niet de bedoeling van deze site. Nee ik heb geen zelf beklaagt maar ben gewoon bang onzeker en verdrietig voor het geen wat komen gaat. Mee genieten en me gezegend voelen!!!!! nou zover ben ik nog lang niet als het zo simpel was had ik deze site niet bezocht. Nee ik ben op zoek naar hoe nu verder wie kan mij tips en toels kan geven waardoor ik misschien een weg kan vinden in deze wirwar van emoties en verdriet, daar kan ik wat mee. Ook ik wil heel graag het niet zwart wit zien dus lieve allemaal ik hoor jullie ervaringen graag.

    groetjes Marjo

    1. Het is zeker niet de bedoeling dat deze site wordt gebruikt om dit soort discussies uit te lokken. Ik ben er om deze site ook te waarborgen van uitspraken die mezelf zouden raken.
      Het zijn allemaal logische gevoelens die je hebt, en respect dat je zo dapper bent om je verhaal te schrijven. Bedankt voor je deelname en hou ons op de hoogte hoe het verder gaat?
      succes.

  20. Dag Marjo,
    Vandaag heb ik ook een moeilijke dag, mijn zoon woont in Australië, hij heeft hiervoor met zijn Australische vriendin 5 jaar in Nederland gewoont. Vorig jaar was zij daar vanwege de ziekte en het overlijden van haar oma en merkte toen dat zij in haar eigen land zich gelukkiger voelde vanwege familie en alle andere dingen. Jammer genoeg heeft zij door verlegenheid nooit goed Nederlands geleerd en hier spreekt iedereen Engels terug wat ook een nadeel kan zijn. Mijn zoon spreekt ook Engels en dan is het lastig om ingeburgerd te raken. Zij is een schat en ik hou heel veel van haar en zij vonden het allebei heel moeilijk om te vertellen dat zij terug wilden, maar ik kan het haar ook niet verwijten en begrijp het ook. Dus in maart zijn zij vertrokken en wonen nu tijdelijk bij haar ouders en hij moet nog door de hele procedure van een visum enzovoort. Hij werkt als zelfstandige en is heel erg druk, daardoor heb ik al een aantal weken van hem zelf weinig gehoord. Mijn schoondochter stuurt wel regelmatig een berichtje, ze gaan deze maand verhuizen naar een huis van een vriend die tijdelijk zijn huis verhuurt. Hoop dat het daardoor verandert. Mijn dochter is in januari met haar vriend naar Spanje vertrokken en heeft ook wel plan om deze zomer een tijdje terug te komen en wil uiteindelijk met haar kwaliteiten en kennis, ze heeft twee Masters cum laude afgesloten iets betekenen in de Non-profit sector of ontwikkelingswerk voor de mensen in Azië . Het plan was er al langer, maar ik schrok toch wel afgelopen week. Spanje is nog te doen, maar dit is wel iets anders. Het is voor mij ook geen verassing dat zij hiervoor kiest, zij heeft dit al vaak aan ons verteld en weet ook dat ze niet gelukkig kan worden door een gewone baan, waar ze heel veel g3ld mee zou kunnen verdienen…Dus om twee totaal uiteenlopende redenen wonen onze twee kinderen waar we zoveel van houden zo ver weg. Het voelt soms echt niet eerlijk en natuurlijk wil je dat ze gelukkig zijn, maar dat neemt niet weg dat ik er soms zoveel verdriet van heb en het fijn vind dit ik deze site heb gevonden om elkaar te steunen en te vertellen dat het soms prima gaat maar soms ook niet en het verdriet toe te laten om daarna weer verder te gaan en gelukkig ook veel lieve vrienden en familie om ons heen, Wens jou en iedereen heel veel sterkte en wees ook trots op je kind of kinderen. Het betekent ook dat je ze zo hebt opgevoed dat ze zich sterk genoeg voelen en zo’n stap te maken, al is het niet hoe wij het soms zouden willen.. Het is ingewikkeld, hoor graag hoe het met je gaat nu. Liefs Sonja

    1. super bedankt Sonja voor je reactie. Ik denk dat door jou schrijven ook veel mensen begrijpen waar het in een emigratie omdraait. Familie en liefde maar ook het loslaten.
      2 kinderen die geemigreerd zijn is niet niets. Kan me zo voorstellen! En dat het niet eerlijk voelt, was het leven maar eerlijk. Gelukkig kunnen we elkaar steunen door onze verhalen te delen.
      Blijf gerust reageren ook op onze FB pagina, waar je altijd iets maar neerzetten, een verhaal, liedje, gedichten of gewoon iets wat voor jou prettig voelt. Spreek je snel. Moon

    2. Hoi Sonja,

      Bedankt voor je bericht, Wat een verhaal en helaas voor een moeder geen sprookje. Zo lees ik jouw verhaal 2 kinderen ja dat is niet niks. Niets is meer het zelfde zo is dat ook op dit moment bij ons. Onze dochter met man en kinderen zitten op dit moment in Zweden en niet alleen voor vakantie maar zeker voor de voorbereidingen die nog komen gaan. Kan nu niet met vakantie ogen naar dit alles kijken ook al doe ik zo mijn best en geloof mij mijn best doe ik zeker. Het is op dit moment een zeer moeilijke tijd voor mij en mijn man. Naast een zware burn-out waar ik al een paar maanden mee kamp kwam de aankondiging van het vertrekken naar Zweden niet op een heel goed
      moment. Al denk ik dat zon aankondiging nooit op een goed moment komt. Het heeft zeer veel invloed op mijn leven op dit moment dat ik het zelf niet meer kan. en professionele hulp heb moeten inschakelen. Nooit gedacht dat ik dat nodig zou hebben. Maar zo zie je maar weer hoe het kan lopen. Ik hoop met hulp en met de ervaring van de moeders van deze site een weg te vinden in deze wirwar van emoties verdriet en boosheid en dat alles op een dag om te kunnen zetten. En het woord LOSLATEN Ik kan wel schreeuwen als iemand dat tegen mij zegt, Ik wil niet loslaten zij horen bij mij (ons) Loslaten lijkt wel een mode trend een toverwoord een medicijn, ik wil leren er mee om te gaan om ook de mooie dingen er van te kunnen zien en ervaren maar mijn kind loslaten nee. Ik schreeuw om een handvat om verder te kunnen en hoop het te kunnen vinden. Dank jullie wel dat jullie moeders er zijn

      Liefs Marjo.

      1. Hoi, Sonja, je woorden over loslaten ontroeren me. Ik heb dat zelfde gevoel als mensen hoe goed bedoelt ook zeggen, loslaten. Ik wil ze ook niet loslaten, maar kan ze ook niet vasthouden. Het is ook geen medicijn maar mensen kunnen niet zo goed met het verdriet van andere omgaan. Net als iemand overlijd dat men zegt, je moet het maar een plekje geven! Zo is het dus altijd en zal het niet anders worden. Wij achterblijvers, of lotgenoten snappen die woorden zonder iets te hoeven zeggen, hou je daar aan vast. En boosheid dat gaat over, er komt iets anders voor terug, maar dat heeft tijd nodig. Veel sterkte en liefs. Moon

      2. Hoi Marjo,
        Dank voor je reactie, een sprookje is het zeker niet idd. Wat zwaar voor je om ook nog in een burn-out te zitten, zo’n aankondiging werkt daar zeker niet aan mee. Begin van dit jaar toen mijn zoon en schoondochter nog hier waren en het zeker werd dat ze beide tegelijk zouden gaan, besefte ik dat het echt ging gebeuren en ik kon het niet aan en was zo de weg kwijt.. Heb ze dat ook allebei laten weten en ze schrokken er wel van, het feit konden we niet veranderen, maar het helpt wel als je kinderen begrijpen wat het met je doet. Hoe is dat bij jou, kan je met je dochter erover praten? Na wekenlange stilte heb ik vandaag weer eens heel lang gesprek met mijn zoon gehad, waar ik wel erg blij mee was.
        Wens je veel sterkte en hopelijk heb je veel lieve mensen om je heen, die je kunnen steunen.
        Veel liefs Sonja

  21. Hoi Moeders van deze site na bij anderhalve maand kom ik toch weer inbeeld. Na een zeer heftige periode wil ik graag terug komen op de vraag van Sonja “kun je er met je dochter overpraten,, Nou Sonja eigenlijk niet zo goed zij kan zich niet goed verplaatsen in hoe en wat dit alles met mij doet, en gek gezegd kan ik dat ook wel begrijpen zij is 34 jaar neemt haar man en kinderen mee en denkt in het beloofde land te komen dus hoe kan zij zich invoelen als je kind je gaat verlaten. daar heeft zij nog helemaal geen ervaring mee. het verplaatsen in mijn burn-out en ook nog het vertrek van maar liefs 7 personen die voor een groot deel uit mijn leven verdwijnen nee daar kan zij zich geen beeld bij vormen. Dit alles doet mij erg veel verdriet en voel de afstand tussen ons met de week groter worden. Ik heb nu besloten om dit alles maar even te laten rusten en heb wel haar verteld dat in de keuzes die zij maakt, zij zelf mag aan geven wat zij wel of niet met mij wil delen hoe moeilijk ik dat ook vind. maar op dit moment weet ik niet meer wat te doen. Dus hoop ik dat ze zelf weer komt met het delen van haar plannen. Gelukkig hebben we wel contact maar het onderwerp Zweden word op dit moment door haar angstvallig vermeden. wie weet gaat het tij nog keren voor nu focus ik mij op mijn herstel om straks als dus de bus met alles wat mij lief is gaat vertrekken ik niet dood ongelukkig achter blijf. dus geef ik mij zelf iedere dag een schop onder mijn gat en probeer er het beste van te maken.

    Liefe groet Marjo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *