Kleinkind in Amerika

Ben blij dat ik deze site gevonden heb. Wat is alles toch herkenbaar. Hier is mijn verhaal:


Onze jongste zoon Tom (bijna 24) heeft zijn voormalige vrouw ontmoet via een website ongeveer drie jaar geleden. Ze deelden dezelfde interesses en waren dan ook iedere avond aan het Skypen. Na een half jaar besloot Sabrina (ze heet ze) om de stoute schoenen aan te trekken om naar Nederland te komen. En opeens stond ze bij ons op de stoep.

Ze werd door ons met open armen ontvangen. Ze is drie weken gebleven, hopeloos verliefd op onze zoon en op Nederland. Zo is het allemaal begonnen.

Toen brak er een periode aan van veel Skypen, Tom voor een paar weken naar Amerika, zij weer voor een paar weken hier. Maar op de lange duur was het geen optie om op en neer te blijven reizen.

Sabrina besloot dat ze in Nederland wilde wonen. Zo gezegd zo gedaan. Het huis werd versierd om haar welkom te heten, Tom woonde nog thuis en had geen baan, daarom mochten ze voorlopig bij ons inwonen.

Maar Sabrina was vrij stil en wij voelden dat er iets aan de hand was. Toen kwam het hoge woord eruit: ze was zwanger. Dan moet je wel even slikken. Hoe moet dat nu verder: geen baan, geen inkomen, geen eigen huisje en nog geen verblijfsvergunning.

Eerst hadden we zoiets van: ‘ok het gaat allemaal wel goed komen en we gaan opa en oma worden! Yes!’

Wij mee naar de verloskundige enz. Sabrina haar buikje werd steeds ronder en Sabrina steeds stiller, ondertussen een mooi babykamertje gemaakt, spulletjes gekocht. We waren er helemaal klaar voor!

Maar alle interesse kwam alleen van onze kant, Sabrina reageerde bijna nergens op, en toen na vijf maanden kwam het hoge woord eruit: ze had heimwee. Binnen een week waren ze vertrokken: mijn zoon, mijn schoondochter en mijn aankomend kleinkind!!

Pfff ik heb ze vervloekt! Gehuild heb ik. Ik wist niet dat ik zo verdrietig kon zijn. Ondertussen is onze kleindochter geboren. In december komen ze naar Nederland voor twee weken dan gaan we haar voor het eerst vasthouden. Ik kan het haast niet afwachten. Alle verhalen die ik gelezen heb op deze site beschrijven allemaal hetzelfde gevoel en zo is het ook: verdriet, leegte, boosheid, onbegrip. Ze snappen het niet, vooral je eigen kind niet.

Liefs Anja

11 gedachten over “Kleinkind in Amerika”

  1. Hoi, Anja

    Heftig om jou verhaal te lezen. Ik denk dat vele achterblijvers jou verhaal zullen herkennen. Als initiatiefneemster vind ik het altijd prettig om iedereen de kans te geven te reageren op jou verhaal, dus ga ik je verhaal ook delen op onze FB site. Ik zal je zelf nog een persoonlijk berichtje sturen. Veel sterkte

    gr. Monique

  2. Wat ben ik geraakt door je vehaal en wat herken ik je wisseling aan emoties.
    Zelf zit ik nog midden in t proces. Mijn 24 jarige zoon is een half jaar geleden zijn grote liefde in Amerika achterna gegaan.
    Ik kan me heel goed voorstellen wat er allemaal in je omgaat, nu er ook nog een kleinkind is.

  3. dag Anja wat een verhaal zeg,het blijft mij ook raken als oma en moeder,het went volgens mij nooit,en zeker met een kleinkind aan de andere kant van de wereld, wat zijn ze plotseling vertrokken zeg,het is wel een heel bijzonder verhaal.ik wil je wel laten weten dat je er niet alleen in staat misschien verzacht het je gemis een beetje,ik heb zelf een zoon en kleinzoon van 4 in Bolivia wonen hopelijk komt er een fijne knuffeltijd voor jou in december. heel veel sterkte ,en je mag me altijd mailen.

    groetjes yolanda

    1. lieve allemaal dank jullie wel voor de lieve reacties
      Ons kleinkind is ondertussen 4 mnd ,het is een prachtig mooi meisje en we zijn erg trots op haar.Met onze zoon en schoondochter gaat het goed ,mn schoondochter kon gelijk weer aan de slag bij haar oude baas en onze zoon helpt haar. Binnenkort als hij zn verblijfs en werkvergunning heeft gaat hij een eigen bedrijfje oprichten .Het is voor ons wel allemaal erg definitief en zijn er nu echt zeker van dat ze niet meer in nederland komen wonen eigenlijk wisten we dit al maar toch hoopte we het.In december gaan we ze zien en er volop van genieten helaas is het maar voor twee weken en moeten we ook weer afscheid gaan nemen, dat zal best weer zwaar worden.xxliefs anja

  4. Als ik je verhaal lees dan is het zo herkenbaar voor me ,2 kleinkinderen die ik op zie groeien via skype ,ik ben soms zo kwaad en zo verdrietig dat dit zo moet zijn ,het is zo moeilijk om voor je kind altijd het beste te willen ,maar ik had het ook zo graag voor ook mezelf gewild .
    ben ik Egoistisch??

  5. dag verdrietige oma en moeder ,het is zeker niet egoistisch van je hoor, ik herken het zelf ook, en ook al willen wij allemaal het beste voor ons kind dat willen wij natuurlijk ook voor ons zelf, ik wil ook kunnen wandelen en fietsen, en oppassen op mijn kleinzoon, maar helaas moeten wij het ook met Skype doen, en soms is de verbinding slecht of hij wil niet blijven zitten, hij is 4 jaar,je mag af en toe best eens kwaad of verdrietig zijn, ik zelf heb dat ook nog regelmatig, we zullen er mee moeten leven maar wennen doet het nooit.
    heel veel sterkte liefs van mij ook een oma via Skype

    1. Lieve allemaal .Vandaag met mn zoon gewatsupt ,k ben altijd blij als ik wat van hem hoor maar het blijft moeilijk , vooral als je hoort dat hij heel gelukkig is in amerika ,en dat hij onze kleindochter alles van amerika wil laten zien, en nederland dan, denk ik dan bij mn eigen,dan stuurt hij een filmpje van die kleine meid , mmm een goedmakertje, hij beseft niet dat dit maar een schrale troost is , het liefst wil ik dan een vervelende opmerking geven maar dat doe je natuurlijk niet omdat je van ze hou , nou dan komt de zakdoek al weer tevoorschijn, begrepen ze jou gevoel maar.Lastig blijft het pff .xx anja

  6. Maandag 22 december zijn ze gearriveerd wat waren we zenuwachtig na 7 mnd onze zoon schoondochter en natuurlijk onze kleindochter zien kon mn tranen niet bedwingen toen we ze zagen op schiphol díe kleine meid nog veel mooier dan op de filmpjes we gaan er heerlijk van genieten ze hebben nog wel veel last van de jetlag en mn schoondochter vond alles erg stressvol ze is dan ook meegegaan puur voor onze zoon en voor ons wel jammer dat ze zich hier niet zo thuis voelt. Wij zijn in ieder geval héél blij met de korte tijd dat ze hier zijn.

  7. Ik vind het goed om de verhalen hier te lezen, want ik sta aan de andere kant van het verhaal. Ik ben met m’n man en 3 kinderen geemigreerd naar Marokko. Mijn moeder had het er heel moeilijk mee, maar waarschijnlijk had ze het er nog moeilijker mee dan ze mij liet merken. Ik had het heel moeilijk om haar te zeggen, en kon het pas enkele maanden voor ons vertrek zeggen…dat ze haar kleindochtertjes een jaar lang niet zou zien vooraleer we terug ‘op vakantie’ naar belgie zouden komen. Woede, verdriet,…”je houdt nooit rekening met me!!”…heel verbitterd was ze. Ik voelde medelijden met haar, maar dit was wat wij wilden. Ik voelde me verstikt in belgie. Ze vroeg me “maar waarom dan?? Wat heeft Marokko dat wij niet hebben??”…ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Niet omdat ik het niet wist, maar omdat ik wist dat ze het niet zou begrijpen. Terwijl mijn moeder zich waarschijnlijk doodhuilde ’s nachts, waren wij druk bezig met papieren, aanpassen, onze weg vinden, nieuwe mensen leren kennen, de taal leren, kinderen naar school sturen en begeleiden, en zoveel dingen dat het verdriet van m’n moeder me het eerste halve jaar eigenlijk compleet voorbij ging. Ik had al moeite om de tijd te vinden om 1X in de week op skype te komen , terwijl zij er elke dag naar uitkeek. We zijn nu 2 jaar verder. Ik denk dat m’n moeder al gerustgesteld is dat het ons goed gaat. Ze is 2x op bezoek geweest, en vond het heel aangenaam. Ik hoop haar de smaak wat te geven van waarom wij deze keuze maakten. Ik verwacht niet dat ze het er ooit mee ens zal zijn. Ik hoop wel dat ze ooit zal inzien dat het voor ons het beste was om te doen. Ik voel dat ik er als moeder zelf beter door ben geworden. Ik was in belgie geirriteerd, snel moe, gestresseerd…ik voelde me niet thuis. Dat heb ik nooit gedaan. Ik zei als tiener al dat ik liever engels dan vlaams zou spreken en er geen probleem mee zou hebben om naar een ander land te gaan. Nu in Marokko voel ik me thuis. Ik ben tevreden, kalm, en zie de resultaten ook in m’n kinderen. Ze zijn ook veel hechter geworden, echt drie gezellige zusjes.
    Soms moet je een beslissing nemen die anderen pijn doet, omdat ze niet nemen gelijk staat aan onnoemelijke pijn voor jezelf en je kinderen. En elke schoolvakantie komen we terug naar belgie…voor 2 maanden. Dat is een langere vakantie dan de meeste geemigreerden nemen denk ik. M’n moeder hoopt nog steeds dat we terugkeren…ik kan niets uitsluiten, maar het zou m’n grootste nachtmerrie zijn om terug te moeten keren. Ik leef weer. En kan er meer zijn voor m’n kinderen.
    (ik ben trouwens gewoon een 100% vlaamse, geen marokkaanse roots of zo)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *