Lotgenoten gezocht

Help! Ik zoek lotgenoten in het Noorden, liefst stad Groningen. Ik loop al een decennium rond met een groot verdriet vanwege de emigratie van dochter.

Ben 60-er, 20 jaar geleden gescheiden, hertrouwd, en heb 2 kinderen (de 2 kinderen van mijn man en hun 4 kleinkinderen hebben, ook wegens scheidingen, ‘veel’ opa’s en oma’s in hun eigen omgeving). Met mijn andere dochter in Nederland (woont ook ver) heb ik altijd al een ‘moeilijke relatie’ gehad, ook tot mijn zeer grote verdriet.

Verwijten
Mijn dochter in de VS is nu voor de tweede keer zwanger en dat gaat opeens gepaard met heel erge en eigenlijk rare verwijten naar mij. Ik denk dat het feit dat zij mij mist, deze woede bij haar opwekt.

Onderzoek
Ik stond op het punt er totaal aan onderdoor te gaan. De Kerst komt er ook weer aan… en las toen, bij toeval, dat een Ierse studie aantoonde dat moeders wier kinderen emigreerden vaker depressief en EENZAAM zijn dan moeders wier kinderen ‘in de buurt’ bleven wonen.

Zie: Trinity College, 2014 ‘Tilda Longitudinal Study on Ageing- hidden impact of emigration on Ireland’s older women.’

Niet uniek
Voor het eerst zag ik mijn geval als niet meer bijna-beschamend uniek. En in dezelfde week, in toevallig gekochte Margriet, het verhaal van Monique, waardoor ik opeens 2 websites had die mij misschien kunnen ‘helpen’.

Ik hoop zo dat ik reactie krijg die mij daadwerkelijk kan helpen.

Ps: Ik zoek iemand die samen met me naar L.A. wil reizen (en daar Airb&B) af en toe!

Groet, JAC.

11 gedachten over “Lotgenoten gezocht”

  1. Beste Jac,
    Kan je gevoel helemaal begrijpen…….mijn zoon woont in Vancouver en mijn dochter in Melbourne. Dus ik zie beide meestal 1x per jaar en dan nog niet eens samen…..en ook ik ken dat gevoel van depri raken. Maar probeer altijd te kijken naar mensen waarbij het nog slechter gaat…..Soms overvalt mij een soort van heimwee……en als het te erg wordt dan moet ik naar één van de kinderen, even vastpakken, ruiken….Het malle is wel als je dan na zo’n lange reis aankomt en je kind staat je op te wachten dan lijkt het alsof je ze de dag ervoor nog gezien had. Althans zo vergaat het mij. Ben 2 weken juist terug gekomen van een 3 weken Australie. In februari gaat ze daar trouwen en gaan mijn partner (dus niet de vader) ook mee en dan zie ik mijn zoon ook want die komt uiteraard voor het huwelijk over. Dat zal dus een weekje genieten worden voor me. het is inmiddels 4 jaar geleden dat broer en zus elkaar gezien hebben. Ook dat vind ik soms verdrietig. Merk inderdaad bij het ouder worden dat het lastiger is om de kids te missen. Kan soms jaloers zijn op de zussen die hun kinderen in dezelfde buurt hebben wonen. Maar ja, dat zit er niet in.
    Hoop voor je dat je een reispartner zal vinden die met je meewil. Maar ik kan je zeggen dat ik regelmatig alleen naar de kinderen reis want mijn partner werkt nog en ik niet meer.
    alleen reizen heeft ook voordelen…….
    Wens je sterkte,
    Hartelijke groet,
    Anita

  2. Beste JAC,
    Ook mijn enige dochter woont inmiddels een flink aantal jaren in the USA; heeft daar gestudeerd en is er blijven wonen. Ik ben gescheiden en bleef dus helemaal alleen achter. Natuurlijk mis(te) ik haar maar ik wist en weet dat zij haar eigen leven moet opbouwen op de manier zoals zij dat wenst. Het welzijn/geluk van mijn dochter heeft altijd de hoogste prioriteit gehad.
    Inmiddels is zij getrouwd en moeder van een schattig kereltje.
    Dat ik oma op afstand ben heeft mij in het begin ontzettend veel pijn gedaan omdat ik mij erin had berust nooit oma te zullen worden aangezien mijn dochter van jongs af aan zei dat ze geen kinderen wilde. Nu ben ik oma op afstand en ik mis mijn kleine man.
    Echter, mijn dochter heeft er altijd alles aan gedaan het gemis zo dragelijk mogelijk te maken, probeert mij zoveel mogelijk bij alles te betrekken en doet dat nu ook met de baby.
    Zij heeft een ontzettend drukke baan maar ik bezoek hen minimaal 2x per jaar en zij komt/komen ook minimaal 2x per jaar naar Nederland.
    Ik vind het zo ontzettend jammer dat ik niet even spontaan mijn kleinzoon kan opzoeken of dat hij even een weekendje bij oma kan komen logeren. Ik zie hem wel elke dag! Eén van de taken van zijn nanny is dat ze mij elke dag belt via Skype waardoor ik een beetje met hem kan praten en liedjes voor hem kan zingen. Het gemis wordt daardoor niet minder maar ik heb tenminste contact, ook al is het niet lijfelijk. Ik kan hem zien groeien, zien eten.

    Zoals iedereen weet ook mijn dochter dat dit voor mij de moeilijkste tijd van het jaar is en probeert altijd met Kerst naar Nederland te komen en als het haar niet lukt, ga ik er naartoe. Dit jaar was het even spannend omdat ik graag hier met mijn kleinzoon zijn eerste Kerst wil vieren en zij niet wist of ze professioneel gezien ruimte zou hebben hierheen te komen. Gelukkig heeft ze het kunnen regelen en komen ze over 1,5 week de Kerstdagen met mij doorbrengen.
    Hierdoor leef ik weer op en ben nu druk bezig met decoreren en kadootjes kopen.

    Wat ik met mijn verhaal probeer te zeggen is dat ik denk dat het probleem ligt in de relatie met jouw dochter. Persoonlijk vind ik het, zwangershapshormonen of niet, niet correct dat zij jou vanaf een afstand verwijten maakt. Als je ergens fout bent geweest mag ze dat aangeven maar dan face to face.

    Ondanks alles wens ik jou Gezellige en bezinningsvolle Kerstdagen toe!

    Gege

  3. Wel, ik heb juist deze “Lotgenoten” website ontdekt en het doet inderdaad deugd te weten dat je niet alleen bent met je verdriet.
    Ik heb een zoon, enig kind, en die woont momenteel al 2 jaar in Vancouver. En ja, het is zwaar. Gelukkig hebben wij,als ouders, een heel goede band met hem. Maar het gemis is enorm. Ik troost mij met het feit dat hij daar heel gelukkig is. We skypen iedere week, door het tijdsverschil is het ook niet evident. We whatsappen regelmatig. Kleine berichtjes en foto’s maar dat brengt hem toch wat dichterbij.Ik zou er heel gemakkelijk regelmatig naartoe kunnen gaan maar daar pas ik voor. Ik wil mij niet te veel in zijn leven mengen.
    Ik moet dikwijls denken aan mijn schoonmoeder, mijn man haar zoon dus, is 50 jaar geleden naar Zuid Afrika en de US vertrokken voor bijna 20 jaar. En toen was er geen skyp….email…whatsapp enz…Alleen brieven ik heb ze nog allemaal een hele grote Ikea doos vol.
    Mijn man heb ik leren kennen toen hij terug was.
    Dus misschien er is er nog hoop dat onze zoon terug komt…..

    1. Dag Hilda

      Heftig verhaal. Kan me voorstellen dat het behoorlijk wat is, je enige zoon en dan zo ver weg. En inderdaad net als zoveel achterblijvers reageren we allemaal dat hij daar gelukkig is. Een troost… maar het is totaal niet erg om aan te geven dat je hem mist. Het lijkt een soort van rouwproces waar je in komt. Zo voelt het voor vele van ons. En wat fijn dat je een goede band hebt met elkaar. Wat me bevreemd is dat je aangeeft dat je regelmatig naar hem toe kan gaan, maar er voor past omdat je niet teveel in zijn leven wilt mengen. Dat neemt niet weg dat het toch ook fantastisch is om juist naar hem toe te gaan. We achterblijvers hebben allemaal kinderen overzee, en proberen toch naast het contact naar onze kinderen te gaan of andersom. Ik zie mijn zoon soms 1 x per 2 jaar in levende lijve, moet er niet aan denken om niet te gaan. Daarnaast vind ik wel dat je je niet geheel hoeft weg te cijferen. Hij is gelukkig, maar wat ben jij dan? Je mag altijd mailen naar mijn privemail. Als beheerder en oprichter van ikblijfachter kan je ook nog eens kijken op Facebook Kidsoverzee Moon en op http://www.kidsoverzee.com.
      Mijn mailadres is dorisday65@hotmail.com. Succes en ik ga kijken of ik iets voor je kan in het Noorden van Nederland voor je.

      1. Wel we zien elkaar wel 2xper jaar. Dit jaar komt hij 2x naar huis. Het is gewoon dat hij een heel drukke baan heeft met regelmatig overuren en standby staat op weekends. Dus als wij daar dan ook nog komen tussenlopen is dat niet zo evident. Pas op hij beseft heel goed dat het voor mij moeilijk is. Hij is nu op zoek naar een grotere woonst, waar wij dan ook eventueel kunnen blijven logeren als we overkomen. Maar het is telkens dat afscheid nemen dat super zwaar
        blijft. We zullen moeten afwachten wat de toekomst brengt. Bedankt voor de steun.

  4. Ook ik heb mijn beide zoons in het buitenland wonen en begrijp als geen ander het verdriet wat lotgenoten doormaken.
    Het gevoel dat ze niet in de buurt zijn, ook al is het contact dan af en toe.
    De oudste heeft niet zo veel behoefte aan regelmatig contact. Als ik het initiatief niet neem is er zeer weinig contact, wat me veel verdriet geeft. Met de jongste gaat het contact beter.

    Ik zou graag een praatgroepje op willen richten met lotgenoten, woon zelf in Hellevoetsluis.
    Graag ontvang ik reacties.

    1. Dag Drina,
      Welkom en excuus voor de late reactie. Vakantie en feestdagen en het even uit de lucht gaan van de Website hebben een tegenbericht vertraagd.
      Hierbij kan je aangeven dat er een praatgroep is op FB Kidsoverzee Moon. Daar kunnen we chatten e.d.
      Kan me voorstellen dat het allemaal zwaar valt. Fijn dat je reageerd en beiden zoons in het buitenland. Kijk even als je FB hebt en anders een mailtje naar mijn mailadres dorisday65@hotmail.com

      vr.gr. Moon

      1. Ja, het is inderdaad heel zwaar als je kind, kinderen, ver weg in het buitenland wonen. Ik ben van België en mijn enige zoon woont in Vancouver. Ik ga ook die FB pagina nakijken.
        Veel sterkte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *