Meeleven met een achterblijver

Carolien (46) is ‘meemoeder’ en de vrouw van Monique wiens zoon Dave  in Kobe, Japan  woont. Carolien geeft aan zichzelf niet zozeer een achterblijver te voelen, maar ze leeft wel mee.


Carolien: ‘Door mijn positie aan de zijlijn  zie ik wat voor een impact emigratie heeft voor beide partijen: ‘de vertrekker en de achterblijver.  Voor de achterblijver zie ik dat er veel tijd nodig is om de emigratie te accepteren. Hoe ga je om met een emigratie? Als achterblijver heb je geen enkele keus, terwijl de vertrekker zijn/haar keus heeft gemaakt, en diegene zit vol met enthousiasme, nieuwsgierigheid en ontdekkingsdrang naar het leven en land van de toekomst.

2011-06-21-carolien

Dan kan ik me goed voorstellen dat je als achterblijver het gevoel hebt dat je achtergesteld wordt omdat er opeens minder tijd meer voor jou is. Terwijl de vertrekker zich moet inburgeren en er geheel onbevangen in staat. Het wil niet zeggen dat de vertrekker zijn/haar familie niet mist, maar er komen zoveel indrukken op diegene af, dat daar toch de eerste prioriteit ligt. Ook met de wetenschap dat er altijd een verbondenheid en onvoorwaardelijke liefde zal blijven, vertrouwen is!’
Hetzelfde gevoel als een moeder?
‘Ook al ben ik niet de moeder van Dave, mijn reactie was destijds hetzelfde als bij Monique. Ik moest er wel in meegaan, ook al hield ik mijn hart vast en heb vaak gedacht: het lijkt wel of wij als achterblijvers een stukje mee emigreren. Alles draaide destijds (nu alweer 6 jaar geleden) om de emigratie!’

‘Ik leerde Dave later kennen en kan alleen maar zeggen, ik ben van hem gaan houden. Dus doet het natuurlijk ook pijn als je afscheid moet nemen en ziet hoe het gezin het er  moeilijk mee heeft. En hoe kan je troost bieden als je dit ook nog nooit hebt meegemaakt. Toen dacht ik eigenlijk:  ‘Daar gaan mijn fijne momenten van het bakkie koffie drinken met Dave!’  Maar dat was natuurlijk een uitspraak om mijn eigen gevoel te verzachten. Nu drink ik via Skype een bakkie met hem.’

Er over praten

‘Als ik praat over het gemis dan deel ik dat toch heeft meest met de Monique. Met buitenstaanders kan ik mijn gemis niet echt delen, ik heb toch het idee dat ze het niet begrijpen omdat  A. Dave mijn  kind niet is. B. Ik moet niet zeuren, want hij leeft en is toch gezond!’

Contact

‘Persoonlijk heb ik  iets minder contact met Dave, maar ik zit er wel regelmatig bij als we gaan Skypen. Ik vind het belangrijker dat Monique regelmatig contact heeft met haar zoon, dat maakt me ook al blij. En als ik hem spreek of hij om me vraagt, dan vind ik dat altijd prettig en fijn. En nu als ik de kleinkinderen zie dan maakt mijn hart toch ook een sprongetje.’

Acceptatie

‘De achterblijvers moeten naar mijn mening altijd een weg proberen te  vinden om een emigratie zo dragelijk mogelijk te maken, en te genieten van het kleine contact. Het contact ook te koesteren, hoewel het natuurlijk nooit voldoende zal zijn. Maar als er contact is, dan is dat toch al prachtig en waardevol. Ik kan natuurlijk als partner makkelijk zeggen: ‘Laat het even los’, maar daarom begrijp ik de pijn en het gemis nog wel!’

‘In het begin van de emigratie vond ik het ook best heel moeilijk, en ging het contact van beiden kanten geforceerd dat is nu na 6 jaar wat spontaner, en minder gestrest.  Ik heb wel het gevoel dat wij (Monique en ik ) er rustiger in staan, er meer vrede mee hebben.’

De achterblijver

‘Ik zie een achterblijver als iemand die toch de keus van de vertrekker zal moeten leren accepteren. Het is makkelijk gezegd dan gedaan, en zoiets kan echt niet binnen één keer, dat kan jaren duren en ook nooit wennen. Maar het valt me wel op, dat als je weerstand blijft bieden, of contact blijft afdwingen en het  soms niet even los kan laten, het altijd een zware last zal blijven.’

‘Als meemoeder en partner voel ik me heel erg emotioneel betrokken, maar dat neemt niet weg dat ik ook de mindere en moeilijke kanten heb moeten doorstaan, en soms nog. Veel vertrekkers denken dat het gras over de heuvel groener is, maar de realiteit is toch anders.’

‘Ik probeer  zoveel mogelijk de omstandigheden te verzachten en zo positief mogelijk de emigratie te benaderen. Wat ik wel erg vind is dat sinds er kleinkinderen zijn, dat je die mooie momenten alleen via Skype kan delen, dat voelt als mee-oma niet altijd makkelijk, laat staan voor de echte oma.’

‘Mijn toekomstbeeld is:  Als de kleinkinderen later groot genoeg zijn om zelf te reizen…… dat er dan op Schiphol twee zeer gelukkige obasan’s (oma’s in het Japans) staan te wachten om hen met liefde te omarmen.’

‘Het blijft een kwestie van tijd.’

Opgetekend door Monique Nelen-Oomkens

Een gedachte over “Meeleven met een achterblijver”

  1. carolien wat echt en goed je verhaal precies zo als wij het voelen,
    toch monique en meerdere moeders met ons.
    allemaal liefs en sterkte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *