Oma worden van een kind overzee

Karin heeft 3 kinderen.  Twee kinderen wonen in het buitenland.  Dochter Simone van bijna 26, die in Leuven gestudeerd heeft en daar nog woont. En zoon Jan van 35 die naar de Filipijnen is geëmigreerd. Over hem gaat dit verhaal.


Jan had met zijn toenmalige vrouw Bertie (waar hij 18 jaar samen mee geweest is) het plan opgevat om naar Cebu in de Filipijnen te emigreren om daar de leiding van een duikresort op zich te nemen. Het plan kwam eerder van haar dan van hem uit, maar voor het zover kwam zijn ze uit elkaar gegaan.

Toen is Jan in 2011 voor 7 maanden alsnog naar Cebu vertrokken, eigenlijk met de bedoeling om er even tussenuit te gaan, maar daarna gewoon weer hier in zijn functie als ingenieur terug te komen.

Alles loopt anders

In die 7 maanden leerde hij daar een Filipijnse van 21 jaar kennen. Dit nam zulke serieuze vormen aan dat hij besloot voorgoed die kant uit te gaan en daar een nieuw leven met haar te beginnen. Zijn huis werd verkocht en zijn spullen in een container gepakt en verscheept. Hij vertrok voorgoed in oktober 2012.

Karin’s verhaal:

De verhouding met Jan was niet zo dat hij wekelijks bij mij over de vloer kwam. Hij is altijd wat afstandelijk geweest, niet zo bezig met zijn moeder.
Het afscheid was dan ook wat verdrietig; ik mocht niet mee naar Schiphol en uitzwaaien mocht ook niet. Ik heb wel stiekem de auto met Jan weg zien rijden! Al die (verwachte) emoties van zijn moeder, daar moest hij niks van hebben. Eenmaal in de Filipijnen was er niet zo vaak contact helaas, maar af en toe kwam hij op Skype.

Verdienen deed hij daar naar Filipijnse begrippen goed, maar niet op Europees niveau. Hij zat nog onder ons bijstandsniveau, al waren zijn werkgevers Nederlanders.
Dus financieel gezien zou het een uitkomst zijn als ik hem wat geld kon lenen, zodat hij als bijverdienste een sportschool kon beginnen, die dan gerund zou worden door zijn Filipijnse vriendin, maar “op zijn naam zou komen te staan”.

Intussen had ik een ticket geboekt omdat ik mijn zoon graag weer wilde zien. Ik ging er heen in maart 2013, toen hij dus ongeveer een half jaar weg was.
Ik zou verblijven in het resort waar hij werkte als manager van het duikcentrum. Ik zou een maand blijven.
Jans nieuw te bouwen huis was nog niet klaar. Hij woonde met zijn vriendin in een kamertje op het resort.

Het contact met mijn schoondochter

De eerste de beste dag dat ik er was werd ik door zijn vriendin Maddy mee uit genomen om een toeristisch strandje te bezoeken. Ik deed erg mijn best een conversatie gaande te houden, maar van haar kant kwam er geen woord. Tussendoor speelde ze met haar smartphone. Voorheen had ik haar alleen een paar keer op Skype gezien, min of meer omdat Jan haar voor de camera trok, met grote tegenzin van haar kant. Ik weet dat aan eventuele verlegenheid!

De volgende dag hoorde ik van mijn zoon dat zij “zich niet erg comfortabel” gevoeld had bij mij. Mijn zoon nam mij mijn “houding” kwalijk. Dit terwijl ik zo vreselijk mijn best gedaan had! De rest van de weken heb ik haar niet meer gesproken; ze ontliep mij. Maar als het niet anders kon, omdat we samen zouden eten, merkte ik aan haar dat ze niet zat te wachten op contact met mij.

In de vier weken dat ik op het resort zat heb ik mijn zoon nauwelijks gezien. Ik vermaakte mij maar met de andere gasten, ging mee duiken of snorkelen en maakte tochtjes. Ik hoopte ’s avonds dat mijn zoon tijd had voor mij, maar dat was er niet bij. We hebben ongeveer 3x samen gegeten, verder ging hij naar haar familie (papa en mama!!!) of gingen ze samen uit. Ik zei er maar niet veel van, bang om hem te claimen of om als zeurkous te worden beschouwd. Hij had me vooraf wel gezegd dat hij gewoon moest werken, maar ’s avonds had hij in principe vrij.

Tijdens een van die etentjes kondigde hij aan dat hij haar gevraagd had en dat ze gingen trouwen, waar ik gepast enthousiast op heb gereageerd!

Intussen zag ik wel dat ze niet echt van mijn zoon hield, ze speelde toneel. Dat zie je als moeder. Mijn zoon was compleet de weg kwijt, helemaal in de 7e hemel! Ze had de air van een verwend kind, lag de hele dag op bed en werd kwaad als ze haar zin niet kreeg.

Op een van de laatste dagen van mijn verblijf kregen we het over de lening met betrekking tot de sportschool.

Het bleek dat je als buitenlander geen bezit mag hebben daar in de Filipijnen. Dus zou de sportschool met mijn geld worden gekocht, maar zou op naam komen staan van mijn schoondochter! Dat was voor mij een reden om te zeggen dat het niet doorging als Jan geen andere constructie bedacht. Een ruzie was het gevolg, waarbij hij mij toebeet dat ik dus zijn gezin wilde laten verhongeren! Ja! Riep ik toen, woedend over zijn overtrokken reactie.

Twee dagen later vertrok ik weer naar Nederland, overigens zonder er verder nog over gesproken te hebben en zonder ruzie.

Eenmaal thuis hebben we nog contact over de mail gehad over dit onderwerp. Ook heb ik mijn zoon gewaarschuwd voor zijn vriendin; voor het feit dat dit geen prettig meisje was en dat ze niet van hem hield. Ook hield ik vast aan mijn voornemen: geen andere constructie, dan geen lening. Helaas heeft zijn vriendin mijn mails vertaald via Google en niet lang daarna heeft mijn zoon het contact verbroken. „Ik had hen teveel verdriet gedaan door mijn houding en hij zag geen nut meer in een contact.”

Bijna een jaar hebben we helemaal geen contact gehad. Ik hoorde van Bertie dat Maddy (toen 21 jaar) zwanger was en dat ze in juni 2014 zou bevallen. Van Jan (35 jaar) hoorde ik niks.
Begin dit jaar kreeg ik via de whatsapp van hem een berichtje dat hij er nu weer aan toe was om wat contact te hebben en dat we maar over bepaalde zaken heen moesten stappen! Ik heb toen gedaan gekregen dat we allebei hebben toegegeven dat we niet erg handig waren geweest in onze woorden en zand erover.

Oma worden van kind overzee

Uiteindelijk is hun dochter, mijn kleindochter, geboren op 1 juni j.l. 2014 Een mooi, gezond kindje met de naam Gentle!
Via mijn ex-schoondochter kreeg ik de vraag: wat ik zou doen als Jan zou vragen of ik wilde komen om zijn dochter te bewonderen? Er was en is nog veel boosheid in mij en ik wist het echt niet. Ik verwachtte ook niet dat mijn zoon mij zou vragen om te komen.

Ik krijg steeds meer gevoel bij de baby; dat is dus mijn eerste kleinkind! Een schattig meisje, gekleed volgens de normen van het land, met veel kantjes, strikjes, roesjes, glitter en glamour, bandjes om het hoofd met een bloem erop, kortom, Aziatisch, een halfbloedje.

Verdriet

Hoe moest ik omgaan met het feit dat ik haar niet zou zien direct na de geboorte, niet zou zien opgroeien van dichtbij, niet met haar zou kunnen knuffelen, haar vasthouden, met haar gaan wandelen in de wagen, niet met haar naar de dierentuin zou kunnen gaan en haar niet in bedje zou kunnen stoppen en kunnen voorlezen tot ze in slaap zou vallen? Kortom, ik was wel oma geworden, maar ook weer niet.

Ze zou zich niet aan mij gaan hechten. Zou Jan haar tweetalig opvoeden, zou ze Nederlands spreken, zouden wij met elkaar kunnen praten als ze wat ouder werd? Zou ze mij ooit tegemoet rennen en roepen Omaaaaaaaaaaaaaaaa! en zou ik haar dan opvangen?

Ik ben bang dat dat er nooit van gaat komen. Hoe moet ik mijzelf beschermen tegen alle verdrietige gevoelens die dat met zich mee zal brengen? Ik besloot het maar op me af te laten komen en er niet teveel mee bezig te zijn.

Een schattig kindje; zag ik er Jan in terug? In het begin niet, later een beetje! Het liefst had ik natuurlijk Gentle meteen bezocht en vastgehouden; mijn eerste kleinkind, de dochter van Jan!! Zo bijzonder en tegelijkertijd zo ver weg en onbereikbaar.

Hij stuurde een foto: Gentle op een bed met daaromheen allemaal Filipijnen. Ik herkende Maddy, een paar nichtjes en verdere familie en de andere oma van Gentle! Die foto raakte mij erg, waar waren wij aan haar bedje? Haar Nederlandse familie?

Er kwam geen vraag of ik Gentle kwam leren kennen. Maar vorige week kwam een whatsapp van mijn zoon Jan. Dat ze van plan waren om Gentle te dopen in september en of ik aanwezig wilde zijn?
Dit dopen is erg belangrijk voor de katholieke Filipijnen; mijn zoon is niet gelovig. Maar hij zal zich aanpassen, zoals hij dat met alles daar doet. Voor mij volkomen niet herkenbaar; in Nederland en in zijn vorige relatie was hij het tegenovergestelde!

Helaas ga ik net dan op vakantie en kan dus niet aanwezig zijn, zoals ook niet mijn ex of verdere familie.

Behalve een vriend van Jan die daar ook een kind heeft en de eigenaren van het resort is er dus geen familie van hem aanwezig en wordt het een volledig Filipijnse aangelegenheid. Zoals de hele opvoeding van Gentle, Filipijns zal worden. Jan zal zeker de eerste jaren helemaal geen grote rol spelen, een dergelijk kindje wordt opgeslokt door de familie, die daar allemaal bij elkaar wonen. Ik vroeg of hij Nederlands met haar gaat spreken; eigenlijk alleen Engels, maar als hij met haar alleen is een beetje Nederlands. Dat hoop ik dan maar; hoe moet ik later anders goed met mijn kleindochter communiceren?

Ik heb Jan wel gevraagd of hij weer eens wil Skypen en dan met Gentle erbij, zodat ik haar kan zien. Dat heeft inmiddels plaatsgevonden; een geweldig leuke, maar ook verdrietige ervaring.

Natuurlijk had ik gehoopt dat hij mij meteen zou uitnodigen na de geboorte van Gentle, maar dat is helaas niet gebeurd. Volgens mij moet zoiets meestal ook van de vrouw komen, een man denkt hier wellicht niet aan. Of die heeft zoiets van: als er iemand wil komen zeggen ze dat wel. Maar voor mij was het belangrijk dat mijn zoon graag zijn dochter aan mij wilde laten zien en dat het uit hemzelf zou komen. Helaas!

Vanuit mijn schoondochter zal het zeker niet komen; zij heeft mij waarschijnlijk liever helemaal niet in de buurt! Maar ik hoed me ervoor, gezien de eerdere ervaringen, dit tegen hem te zeggen! Ik heb aangegeven hem wel te willen bezoeken op een later tijdstip en dat vindt hij prima. Het is dan wel zaak onze verwachtingen met elkaar af te stemmen, zodat ik niet weer de hele tijd alleen zit!

Het verhaal van schoonmoeders/schoondochters heeft me erg geraakt. In veel gevallen zal je als schoonmoeder op afstand blij moeten zijn met de krenten uit de pap. Je zoon zal toch in eerste instantie rekening houden met zijn vrouw, al zou je wensen dat hij eens met zijn vuist op tafel zou slaan!

Het in elkaar verdiepen en elkaar respecteren is er in ons geval niet bij. Is de schoonmoeder de belangrijkste persoon in het leven van haar zoon en zal de zoon nog naar haar luisteren? In mijn geval is dat niet zo!
Als ik op Skype praat met mijn zoon, komt ze niet in beeld, al is ze wel aanwezig. Je kunt geen band opbouwen met iemand die dat niet wil. Zelfs al zou ze dat wel willen, dan speelt nog de eigen cultuur, de eigen aanwezige familie, opvoeding, gewoontes en verwachtingen.

Je zegt: “Wij zijn moeders en willen we niet allemaal maar één ding: het allerbeste voor onze kinderen. En de moeders van de koude kant zoals wij ons misschien wel voelen verdienen het juist om met extra warmte te worden bejegend.” Tja, we krijgen niet altijd wat we verdienen!

Het is allemaal erg verwarrend en ik slinger nog heen en weer met mijn gedachten. Hoe ga ik met alles om, met het moeder en oma zijn op afstand. Probeer ik het een beetje op een afstand te houden om zo ook de pijn wat minder te voelen? Ik ben tenslotte een zoon kwijt en hebt bovendien een kleindochter, die ook weer niet mijn kleindochter is, maar hoort bij de Filipijnse familie.

Gelukkig is mijn contact met mijn dochter in België goed, al heeft die ook erg haar eigen leven. Het contact met mijn ex-schoondochter is ook goed, ik mocht een beetje oma zijn van haar dochtertje van nu 3 maanden, maar zij is inmiddels met haar kindje naar Italië vertrokken, naar de vader van haar kindje.

Toch merk ik de laatste weken dat ik wat begin te berusten in de situatie, maar vooral dat ik nu oprecht kan hopen dat mijn zoon gelukkig is met zijn vrouw en kindje, al heb ik over mijn schoondochter wel mijn twijfels. Het verzet wat ik voelde en mijn hoop dat hij bij haar zou weggaan is dus afgenomen en de gedachte “als hij maar gelukkig is” overheerst nu.

Het is blijkbaar een heel proces en het loslaten is begonnen…

Dit verhaal is een reactie op het artikel over Schoonmoeders en Schoondochters Overzee.

3 gedachten over “Oma worden van een kind overzee”

  1. Ik heb je verhaal gelezen en misschien een kleine troost er zijn veel mensen die dit probleem ook hebben.
    zo ik ook, mijn zoon is in januari 2010 naar china gegaan en heeft daar ook, nu zijn vrouw een filipijnse ontmoet, ik heb inmiddels ook een kleinzoon 27 juli 2014 geboren. Ik herken veel in jouw verhaal en al helemaal het verhaal van schoonmoeders en schoondochters.
    ik vind het heel erg moeilijk om hiermee om te gaan. Ik voel me geen oma en ik voel me geen moeder meer.
    maar het zal op de duur wel wennen.
    Ik wens je veel sterkte

  2. Hallo Marjo, dank je wel voor je reactie. Je voelt je erg eenzaam, omdat “iedereen” om je heen hun kinderen en kleinkinderen in de buurt hebben. Zelf zou je dat ook zo graag willen!
    Mijn kleindochter is afgelopen weekend gedoopt; ik heb de foto’s van Facebook moeten halen. Eigenlijk ben ik bang dat ook mijn zoon eenzaam is, al weet ik dat niet zeker. Maar hij kan niet meer terug….. Praten met mij doet hij sowieso niet, maar ik hoor wel eens wat….
    Ik wens jou ook heel veel sterkte!!

  3. Hallo, Marjo wat een verhaal, ik zou je het advies geven ook eens te kijken op FB bij Kidsoversea Moon. De pagina is een goed gevulde pagina. We als groep achterblijvers kunnen je misschien helpen> anders mag je me altijd mail op dorisday65@hotmail.com Ik ben Moon, oprichtster van Kidsoverzee en initatiefneemster van ikblijfachter. Succes en hoop van je te horen. Dapper hoor je verhaal te delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *