Schoonmoeders en schoondochters overzee

In een relatie heb je altijd te maken met een schoonfamilie, en vaak gaat dat goed, maar helaas ook niet altijd. Hoe zit dat als je kind is geëmigreerd?


Na het lezen van diverse artikelen, verhalen van mede achterblijvers en mijn eigen ervaring vond ik dit wel een verhaal waardig, want hoe zit het met de band van de familie als je kind gaat trouwen en emigreren. Welke veranderingen, hoe is de relatie met je schoondochter in het buitenland? En vooral hoe probeer je je in elkaar te verdiepen en te respecteren.

Zijn schoonmoeder loeders? Vals en manipulatief en achterbaks? En zijn schoonmoeders er alleen maar op uit om bestaande familierelaties kapot te maken? Doorgaans roept het woord ‘schoonmoeder’ alleen al een negatieve reactie op: Misschien hebben schoonmoeders een ondankbare taak en kunnen ze vanuit hun positie als moeder van… , het gewoon nooit goed doen. En voelt de schoondochter zich vaak al vanaf het begin van haar huwelijk onzeker.

In de meeste gevallen draait het om jaloezie van beiden kanten, Voor veel mannen, is de moeder, ook al zijn ze getrouwd nog steeds de belangrijkste persoon in hun leven. Want de moeder die kent de zoon beter, dan als de schoondochter hem als haar man kent. En van kleins af aan, heeft de man geleerd om altijd (meestal) naar zijn moeder te luisteren, en zal dat vaak op latere leeftijd ook blijven doen, dus zal hij vaak zijn moeder om haar mening vragen. Wat voor de schoondochter weer frustrerend werkt, want de man is tenslotte met haar getrouwd!

En veel moeders kunnen niet accepteren dat hun zoon, inmiddels een man is geworden en willen voor hem blijven zorgen, net zoals toen hij nog klein was. En vaak hebben moeders het er moeilijk mee dat er een andere vrouw in het leven van hun zoon komt, die de taak overneemt, en voelen zij zich verraden.

Hoe zit dat nu toch met een schoondochter overzee?

Uit ervaring blijkt dat ook mijn relatie met mijn schoondochter geen rozenkleur en maneschijn te zijn, zonder af te doen aan haar persoon, en vol met verwijten te komen had ik gehoopt dat onze band liefdevol en begripvol zou zijn. Maar hoe bouw je een band op met iemand die gevormd is door haar eigen cultuur, haar opvoeding, haar gewoontes en haar verwachtingen? En haar moeder heeft in haar eigen omgeving. Daarnaast is er nog eens de vele kilometer afstand tussen ons. Je kunt niets opbouwen en ook al is de eerste ontmoeting geweldig en de indrukken van beiden kanten wel lief en aardig, daarna pas volgt er toch het ritueel van aftasten.

Wie is die vrouw die mijn zoon heeft ontmoet in Australië en later trouwt in haar thuisland. En wie ben ik de moeder van die Amsterdamse jongen.

Toen ik destijds mijn zoon zijn vriendin op Schiphol zag aankomen, had ik meteen een positieve indruk en vond het super spannend om haar te ontmoeten. Mijn eerste indruk? Goed en vol verwachtingen. Zijn de indrukken nog steeds als destijds nu bijna 10 jaar geleden? Eerlijkheid halve ben ik haar gaan respecteren als Moeder van de drie kleinzoons die ze samen met mijn zoon opvoed. Maar ik zou ook niet kunnen liegen dat mijn hoop op een band ook in de loop der jaren is verdwenen. Want mijn verwachtingen waren dat we elkaar regelmatig via Skype zouden zien, leuke gesprekken zouden voeren over de kinderen, schrijven of mailen. Er is een periode geweest dat ik haar totaal niet zag, maar altijd om haar vroeg. Er is geen echte onmin geweest maar ook niet ladende enthousiasme naar elkaar. Er waren tijden dat ik me ergerde dat ik haar niet zag, dat er geen bedankje kwam als ik iets op had gestuurd, ook voor haar iets extra’s. En altijd afwegen bij mezelf doe ik het wel goed? Ik zag mezelf als een schoonmoeder tegen wil en dank, inderdaad zo iemand die op de achtergrond de krenten uit de pap krijgt.

In de loop der jaren heb ik menig keer echt gejankt omdat ik het maar niet begreep, wat doe ik verkeerd? En vooral waar sta ik eigenlijk in haar leven? En nee, ik was niet jaloers omdat ze trouwde met mijn jongste zoon en dat hij heel ver weg ging wonen. Ik vond het gezond dat hij trouwde, kinderen kreeg en dat het aan de andere kant van de wereld leeft, dat vond en vind ik nog steeds jammer. Maar geen haar op mijn hoofd dat ik het anders had willen zien.

Ik zou niet willen dat ze zich bedreigd voelt, of dat ik hun gezin hier in Nederland zou willen zien wonen. Het is goed zoals het is? Haar land, haar kinderen en familie geven ons vreugde en rijkdom. En natuurlijk mis ik ontzettend veel en had ik graag mijn schoondochter willen leren kennen, willen shoppen, koken, plezier maken en samen genieten van de kinderen. Ik had haar iets willen meegeven aan woorden, wijsheid, liefde en geluk.

Nu zie ik soms een schim langs het beeld gaan, een snelle ‘hello’ roepen daar aan de andere kant van de wereld. Met verjaardagen van de kinderen zie ik haar het langst en dan moet ik zeggen dat ik het echt fijn vindt haar ook te zien. Ik zou haar graag beter willen leren kennen. Onze minderen momenten zijn verleden tijd want ik streef naar een betere toekomst. En toch, ik kan niet anders zeggen dat ik haar gewoon een gave dame vind, respect voor haar heb en het ook kan begrijpen dat onze levens zo lopen. Er is liefde genoeg in mijn hart voor haar en dat zal altijd zo blijven.

Zij kent mij alleen als de Moeder van haar man, de Oma van haar kinderen en voor de rest kent ze mij niet, en dat is geheel wederzijds.

Ik denk dat wij als achterblijf Moeders veel meer verwachtingen hebben naar onze schoondochters, want door de cultuurverschillen, de communicatie is er weinig kans om echt tot elkaar te komen. En als we dan voor enkele weken per jaar of na langere tijd elkaar weer zien, begint het ritueel van aftasten weer opnieuw.

Mogen we ook meer verwachten? Ja, want nu voelt het als aan de koude kant te leven. Maar ik voel mij geen loeder, niet achterbaks of vals want dat zou mijn zoon niet accepteren. Maar ik berust me wel in de relatie met mijn schoondochter en hoop hiermee ook duidelijk te maken dat wij als achterblijf moeders het niet altijd bij ons zelf moeten zoeken.

Wij zijn moeders, en willen we niet allemaal maar één ding: het allerbeste voor onze kinderen. En de moeders van de koude kant zoals wij ons misschien wel voelen verdienen het juist om met extra warmte te worden bejegend.

2017  Onze band is veranderd, door wederzijds begrip. Ik krijg tegenwoordig leuke berichten en foto ‘s  via Line. Fantastisch… en zeer waardevol. 

2 gedachten over “Schoonmoeders en schoondochters overzee”

  1. Ook ik ben een schoonmoeder, kan alleen niet bogen op de jouw genoemde ervaring. Bij mij woont iedereen in de buurt, maar ook wij hebben wel eens meningsverschillen. Ik begrijp je verhaal, prima verwoord. Persoonlijk vind ik dat je niets verkeerd doet. Maar cultuur en afstand zijn in deze toch een beetje doorslaggevend. Je doet je best, misschien dat je schoondochter ietsje meer haar best zou kunnen doen. Hou vol lieverd, je doet het goed!

  2. Na het lezen van jou stukje, dacht ik, je hebt gelijk ik ken mijn schoondochter nu 8 jaar maar ik ken haar nog steeds niet, de taal is (vooral als er emotie’s bij komen) niet makkelijk, ook al is de taal Engels dit spreken mijn zoon en schoondocher, mijn kleinkinderen spreken Noors.
    Ik voel altijd afstand bij haar, mengt zich niet in gesprekken die ik met me zoon heb, Als we skypen dan zie ik haar niet en vaak groet ze ook niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *