Vader van een kind overzee.

Mijn naam is Frans, als vader wil ook graag eens reageren wat het is om achterblijver te zijn van een kind dat emigreert.


Ik ben 55 jaar en woon in Westzaan Noord-Holland. Samen met mijn ex-vrouw Monique hebben we twee zoons. Onze jongste zoon van 29 jaar woont in Japan. Hij heeft een gezin met drie kleine jongens.

Davey ging backpakken in Australië en leerde daar zijn vrouw kennen. Een aardige vrouw, geboren in Kobe. Zij was naar Australië gekomen om haar studie af te maken, maar op een gegeven moment moest ze terug naar Japan. Ze zijn ruim 7 maanden samen geweest en Davey bleef alleen achter in Australië. Hij ging iets later naar huis, hij had eigenlijk niets meer te zoeken in Australië zonder zijn vriendin.

Na maanden te hebben gebeld en geskyped en twee keer een bezoek van zijn vriendin naar Nederland, diverse keren heen en weer te zijn gevlogen, besloot hij de stap te wagen en is geëmigreerd naar Japan in 2005. Straks alweer 10 jaar geleden.

De beslissing om die stap te nemen was voor ons emotioneel, maar voor Davey een geluk, en dat respecteer je dan. Of we het er wel of niet mee eens zijn, dat doet er eigenlijk niet toe.

Je gaat toch voor het geluk van je kind. Monique, mijn ex-vrouw die deze site beheerd, had het er heel moeilijk mee, maar kon haar verhalen kwijt bij andere achterblijvers. Ze schreef er ook een boek over.

Ikzelf had het er ook moeilijk mee, maar sloot het voor een groot gedeelte af, wat niet altijd goed is geweest. Misschien uit zelf bescherming?

In mei 2013 kreeg ik een herseninfarct en toen is Davey even naar Nederland gekomen om mij te bezoeken. Het was voor een weekje en het heeft me goed gedaan om hem weer te zien.

Ondanks mijn handicap kreeg ik de kans door een hele lieve brief van iemand om dit jaar naar Japan te gaan met het televisie programma:’Love is in The Air’ (uitzending: 28 mei 2014).

Ruim een jaar na mijn herseninfarct heb ik eindelijk mijn drie kleinzoons en mijn zoon in mijn armen kunnen nemen. Ondanks dat de reis en de dagen heel zwaar waren, heb ik het er allemaal voor over gehad. De kleinzoons kenden mij alleen via Skype en noemde mij opa, maar voor de rest kennen ze me eigenlijk niet. Daar is nu verandering in gekomen en ik heb een paar fantastische weken gehad.

Het zien op Skype bracht me telkens van slag, omdat je niet weet hoelang het gaat duren voordat je ze echt in je armen kan houden. Het mooiste moment heeft ondertussen al plaatsgevonden, Reo 6 jaar, Kyle 4 jaar en Alan van 10 maanden weten nu wel wie hun opa is.

Er zijn nog zoveel andere mooie momenten geweest, maar waar ik wel bang voor ben geweest: kan mijn zoon Davey wel aarden in Japan? Door het met eigen ogen te hebben gezien, kom ik er achter dat hij daar gelukkig is.

Kan hij zijn drukke leven wel aan? Wat doet hij precies? Heeft hij vrienden? Allemaal van die vragen, die je hebt als je kind emigreert. Dat aan al die vragen is voldaan, stelde me meer dan gerust.

Ik ben blij dat ik via Robert ten Brink, de kans heb gehad om naar Japan te gaan en mijn kind en zijn familie te hebben omarmd.

Ik hoop dat er meer vaders reageren en hun verhaal schrijven op deze site, tenslotte gaan ze ook anders om met een emigratie maar hebben niet minder verdriet of pijn. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *